လကုန္ခါနီး ကာလ ဆိုေတာ့ သိတဲ႔ အတိုင္း ဖြဲ႔စည္းပံုက လံုး၀ ပ်က္ေနသည့္ အခ်ိန္္ေပါ့။ ျပတ္တုန္း လပ္တုန္း ၂၃ ဆိုေသာ္လည္း ကုိယ္က စည္းကမ္းရိွရိွ သိပ္သံုးစြဲတတ္သူ ဆိုေတာ့ ရက္ ၂၀ ေက်ာ္သည္နွင့္ ဘ၀ က ေမွာင္လာေတာ့သည္။ ဘ၀ က ေမွာင္၊ ကံၾကမၼာ က ခါး၊ အေၾကြးက ထူ၊ ေဆာ္က မၾကည္၊ ဆိုေသာ ေမွာင္၊ခါး၊ ထူ၊ မၾကည္ ဘ၀ႀကီးက လစဥ္ ၂၀ရက္ ေလာက္ေရာက္သည္နွင့္ ၾကံဳေနၾက။ မုန္႔လံုးစကၠဴကပ္ေနသည့္ သံသရာ ႀကီးလို ျဖစ္ေနသည္။ ျပင္မည္ ျပင္မည္ ႀကိဳးစားေသာ္လည္း မရ။ ရာသီမွန္ေသာ မိန္းမပ်ိဳေလးသဖြယ္ လစဥ္ အဲဒီ အျပတ္ အလပ္ ကာလ ႀကီးက ေရာက္ေရာက္လာသည္။ ေအာ္ ေဗာ့ဒ္ကာ ေလးေတာင္ နပ္မွန္ မေသာက္နိုင္ပါလားကြယ္ ဟု ညည္းမိေလတိုင္း ေဘးက အေၾကြးရွင္ သူငယ္ခ်င္းက မ်က္ေစာင္း တထိုးထိုးနွင့္ ဘုရႈိး ရိႈးျခင္းကို ခံရ၏။ က်္သို႔ က်္ပံု ျပတ္လပ္ေနေသာ ကာလတြင္ ျမန္မာျပည္ျပန္ေတာ့မည့္ စီနီယာ အကို တစ္ေယာက္က လွမ္းေခၚ၏။ မျပန္ခင္ ေကၽႊးေမြးျပဳစုသြားလိုသည္ ဆိုပဲ။ ဟိုက္ နိပ္ဟ။ သူကလည္း မျပန္ခင္ ေကၽႊးေမြးလိုသည္ဆိုေတာ့ ကိုယ္ကလည္း သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္ အနမ္းေလး သေဘာျဖင့္ အျပတ္ ၀ါးပစ္ လိုက္မည္ ဟူေသာ ခံယူခ်က္ျဖင့္ ခ်ီတက္ခဲ႔ေတာ့သည္။
သူ႔ဆီေရာက္ေတာ့ စစ္တပ္ထံုးစံ အတိုင္း စီနီယာ ဆိုေတာ့ သူေကၽႊးသမွ် အလကား အခန္႔သား အဆင္သင့္ စားလို႔ က မေကာင္း။ ဒီေတာ့ မီးဖိုထဲ၀င္။ သူ႔ကို ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးရင္း ဟင္းခ်က္ရ၏။ စားလို႔ ေသာက္လို႔ ေကာင္းေအာင္ ဘာညာသာရကာ နည္းနည္း ပြားရင္း ဟင္းကူခ်က္၊ ဟင္းက်က္ေတာ့ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး စားပြဲ ထိုင္ရ၏။ ငါးေက်ာ္နွင့္ ၾကက္ေျခေထာက္စြပ္ျပဳတ္ ကို ေသာက္လုိက္ ဘီယာေလး စုပ္လိုက္ျဖင့္ အကိုတို႕ ျပန္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ အားငယ္ရပါေၾကာင္း၊ အျပန္ေစာရ်္ နွေမ်ာမိပါေၾကာင္း၊ ရြာက ေထြးညို တို႔ စာအုတို႔ကို သတိရေၾကာင္းေျပာလိုက္ပါ ဟု အမွတ္တရ မွာလိုက္ရပါေၾကာင္း စသည္ စသည္ျဖင့္ ဇရက္မင္း စည္းစိမ္ေရာ၊ ၀က္မင္း စည္းစိမ္ေရာ ခံၿပီးသကာလ လူက ေရခ်ိန္ေလး နည္းနည္း တက္လာေတာ့သည္။ ဒီေတာ့ အစားအေသာက္ ကိစၥၿပီးေတာ့ ဟိုကိစၥဘက္ ဦးလွည့္လာျပန္၏။ အထင္ေတာ္ မလြဲလိုက္ၾကပါနွင့္။ ဟိုကိစၥ ဆိုသည္မွာ ေလွ်ာက္လည္ၾကဖို႔ ျဖစ္ပါသည္။ သူက တိရိစၦာန္ရံု သြားမည္ဟု အဆိုတင္သြင္း၏။ ကၽႊန္ေတာ္က တိရိစၦာန္ရံုသြားဖို႔ဆိုသည္မွာ မိမိတို႔မွာ ကေလးလည္း မဟုတ္၊ ကလားလည္း မဟုတ္၊ အတြဲလည္း မဟုတ္ သျဖင့္ တျခားေနရာသြားၾကဖို႔ အယူခံ၀င္၏။ သူကလည္း အသက္အရြယ္ကုိမွ မေထာက္။ တိရိစၦာန္ရံုမွာ ဘာေကာင္ႀကီးေတြ ရိွတယ္၊ ညာေကာင္ႀကီးေတြ ရိွတယ္ စသည္ျဖင့္ မဲဆြယ္ျပန္၏။ ကၽႊန္ေတာ္ကလည္း မေလွ်ာ့။ အတင္း ကန္႔ကြက္၏။ က်္သို႔ က်္ပံု အႀကိတ္အနယ္ ေဆြးေႏြးၾက ၿပီးသည့္ေနာက္ ယဥ္ေက်းမႈ ပန္းျခံ သို႔ ခ်ီတက္ၾကရန္ သေဘာတူညီခ်က္ ရသျဖင့္ ေထာက္ခံမဲ နွစ္မဲ၊ ကန္႔ကြက္မဲ မရိွျဖင့္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ ၾကေလသည္။
က်္သို႔ ျဖင့္ ရုရွလို ပက္ခ္ကူသူရီး ျမန္မာလို ကို္ယ့္ဘာသာ ဘာသာျပန္လုိက္ေတာ့ ယဥ္ေက်းမႈ ပန္းၿခံသို႔ ေရာက္ ခဲ႔ရေလသည္။ ေျမေအာက္ ရထားဘူတာက ထြက္ၿပီး ပန္းၿခံ မေရာက္ခင္ ေမာ္စကို ျမစ္ကို ျဖတ္ရ်္ ေဆာက္ထား ေသာ တံတားႀကီးကို အရင္ ေတြ႔ရ၏။ သည္မွာတင္ ကၽႊန္ေတာ္တို႔ ရႈတင္ မင္းသားေတြ ရိုက္ကြင္း စေတာ့သည္။ တံတားႀကီး လက္ရန္းေပၚထိုင္လုိက္၊ တံတားေဘာင္ေပၚ ရပ္လိုက္၊ တံတား ေဘးက ျမစ္ျပင္ကို ရႈစားလိုက္ စသည္ျဖင့္ ျမင္ျမင္သမွ် လူအေပါင္းက ေျပးရိုက္ခ်င္လာေအာင္ စတိုင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးကာ ဓာတ္ပံု တစ္ဖ်တ္ဖ်တ္ ရိုက္ၾကေတာ့သည္။ လမ္းေလွ်ာက္လာေသာ ရုရွ လွပ်ိဳျဖဴေလးမ်ားကို လည္း မလြတ္ေစရ။ ကုိယ့္ဟာကို ရိုက္သလိုလို၊ ေနာက္ခံ ရႈခင္းကို ရိုက္သလိုလိုျဖင့္ အကုန္ မွတ္တမ္းတင္ ေလေတာ့သည္။ ေမာ္စကို ျမစ္ကို ျမင္ရေတာ့ အမိေျမက ဧရာ၀တီကို သတိရမိ၏။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ျမစ္က ျမစ္ဆိုေသာ္လည္း သိပ္ အႀကီး ႀကီး မဟုတ္။ ၿပီးေတာ့ ကမ္းပါး နွစ္ဖက္ကိုလည္း ေက်ာက္ေတြ စီၿပီး အဂၤေတ ျဖင့္ ကိုင္ထားၿပီးသား။ အလွအပ ျပဳျပင္ထားၿပီးသည္ကို ၾကည့္ရင္း ဒို႔နိုင္ငံလို သဘာ၀ ကို မထိန္းသိမ္းတတ္ၾကပဲကိုး ဟု အိေျဒႀကီး တစ္ခြဲသား ျဖင့္ ေတြးလိုက္မိေသးသည္။ ၾကာၾကာေနရင္ တံတားေပၚမွာတင္ ကင္မရာ ဓာတ္ခဲ ကုန္္ရခ်ည္ရဲ႔ဟု ေတြးမိရင္း ပန္းၿခံထဲ ေရာက္မွ ထပ္ရိုက္ၾကဖို႔ အတင္းတုိက္တြန္းရင္း ဆြဲေခၚရ၏။
ပန္းၿခံ၀င္ခက ရူဘယ္ ၈၀ ေတာင္ေပးလိုက္ရ၏။ ကုိယ္က အတင္းတိုက္တြန္းတာဆိုေတာ့လည္း ဘာမွ ေျပာလို႔ မျဖစ္။ သူသြားခ်င္သည္ဆိုေသာ တိရိစၦာန္ရံုက ေက်ာင္းသားကဒ္ ျပလွ်င္ ဖရီး ရ၏။ က်္မွာက မရ။ ေက်ာင္းသား မကလို႔ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး ပဲလာလာ ပိုက္ဆံေတာင္းမည္ ဆိုပဲ။ မတတ္နိုင္၊ ကိုယ့္ အတတ္ကိုယ္စူး ၿပီး ကုတ္ကုတ္ ေလး ေနာက္ကေန လုိက္ရ၏။ သူက စီနီယာ ဆိုေတာ့ သူစိတ္မေကာင္း ျဖစ္မွာစိုးသျဖင့္ သူ႔ကို ပိုက္ဆံစိုက္ရွင္းခိုင္းလိုက္၏။ အႀကံ မပိုင္လား။ စစ္တပ္မွာေတာ့ အသက္ေတြ ဘယ္ေလာက္ ႀကီးႀကီး စီနီယာ နွင့္ေတြ႔လွ်င္ ဂ်ဴနီယာက ကေလး သာ ျပန္ျဖစ္သြားတတ္သည္မွာ ထံုးစံေလ။ ကိုယ့္ထက္ငယ္ေသာ ဂ်ဴနီယာ နွင့္ေတြ႔လွ်င္လည္း သူတို႔ နိွပ္စက္သမွ် ေကာင္းေကာင္းခံေပေတာ့။ မဟုတ္လွ်င္ သမိုင္း တရားခံ ျဖစ္သြားမည္။ က်္ခ်စ္စရာ ဓေလ့ ေလးကေတာ့ ဘယ္ေတာ့ မွ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမည္ မထင္။
ပန္းၿခံထဲ ၀င္မိၾကေတာ့မွ သတိထားမိသည္။ ဒီေန႔ လူငယ္မ်ားေန႔ ဆိုပဲ။ အထဲမွာ စတိတ္ရႈိးပြဲ နွင့္ သြားေတြ႔၏။ ဟန္က်သဟ ဆိုၿပီး လဟာျပင္ ရႈိးပြဲ ကို ကင္မရာ တစ္ကိုင္ကိုင္ ျဖင့္ တိုးရစ္ စတိုင္ ၀င္ဟဲေလသည္။ စင္ေပၚက အဆိုေတာ္ကို ရိုက္သလိုလုိ ျဖင့္ စင္ေအာက္ကေန လုိုက္နန္႔ေနၾကေသာ ရုရွမေလးေတြကိုခ်ည္း လိွမ္႔ပိတ္ ဗီဒီယို ရိုက္ေလ၏။ သူတို႔က လွည့္ၾကည့္လွ်င္ ဗဲရီးဂြတ္ ဗဲရီးနိုက္စ္ ရာရွန္ စသည္ျဖင့္ ရုရွ စကား မတတ္ေသာ၊ ခုမွ ရုရွကို ေရာက္လာေသာ တိုးရစ္မ်ား စတိုင္ျဖင့္ ေျမွာက္ပင့္ေပးရာ အေက်နပ္ႀကီး ေက်နပ္ၾကၿပီး ေကာက္ေကြး ေနေအာင္ ကၾကေလ၏။ စိတ္ထဲက ႀကိတ္ၿပံဳးရင္း သူတို႔ကို ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ရိုက္ရေလ သည္။ က်္သို႔ က်္ပံု ရသည့္ အကြက္မွာ လူလည္က်ၿပီးသည့္ေနာက္ ပန္းၿခံ တစ္ေလွ်ာက္လွည့္ပတ္ ရႈိးေလသည္။ ေတြ႔သမွ် အကင္ဆိုင္ေတြ၊ စည္ဘီယာဆိုင္ေတြကို အနံ႔ခံရံု ျဖင့္ အာသာေျပၾကသည့္ နတ္ျပည္မွ စုေတ လာသူမ်ားအလား အန႔ံေလးေတြပဲ ခံကာ ေက်နပ္စြာ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ႔ၿပီးသည့္ေနာက္ ကေလးမ်ားေရာ လူႀကီးမ်ားပါ ေပ်ာ္ရြင္စြာ စီးနင္း ေဆာ့ကစားေနၾကသည့္ ရိုလာကိုစတာလို ဟာမ်ိဳးမ်ားဆီ ေရာက္သြား ေလသည္။ ေလွလိုဟာႀကီး မ်ိဳးျဖင့္ ေဆာက္ထိုး ေျပာင္းျပန္ စသည္ျဖင့္ ဆူညံစြာ ေအာ္ဟစ္ရင္း စီးနင္းေနၾက သည္ကို ေဘးမွ အသာကပ္ၾကည့္ရင္း သူတို႔ အစား ရင္ခုန္ရ၏။ ကုိယ္တိုင္ ၀င္စီးဖို႔ေတာ့ မတတ္နိုင္။ အဖိုးအခ က ၾကက္တစ္ေကာင္ဖိုးေလာက္ ရိွသျဖင့္ ျမန္္မာပီပီ ရိကၡာကို သာ ဦးစားေပးရ၏။
ဆက္ေလွ်ာက္လာျပန္ေတာ့ အရုပ္ကေလးေတြကို ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္ေနၾကေသာ ေနရာမ်ားဆီ ေရာက္လာျပန္၏။ မိန္းမေတြေရာ၊ ကေလးေတြပါ ၀င္ပစ္ေနၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ကိုယ္က လွေလးစိန္ အဆင့္သာသာ ဆိုေတာ့ ၀င္ပစ္လို႔က မျဖစ္။ ေတာ္ၾကာ အရွက္ကြဲေနမွ ဒုကၡ။ ေနာက္တစ္ေနရာမွာ ေအေက 47 ပံုစံ ေသနတ္ မ်ားခ်ိတ္ထားသျဖင့္ ကုိယ့္ ဆီက အမ္ေအ စီးရီးကို သတိရမိၿပီး ၀င္စနည္းနာၾကည့္မိ၏။ ၃၂ ခ်က္ပါေသာ က်ည္တစ္ကပ္ပစ္လွ်င္ ရူဘယ္ ၂၀၀ ဆိုပဲ။ ဘုရား ဘုရား။ တပ္မွာတုန္းက ေရွ႔တန္းျပန္ လက္နက္ေတြ ျပဳျပင္ ရင္း တစ္ရက္ကို အမ္ေအ၀မ္း အလက္ ၆၀၀ ေက်ာ္၊ တစ္လက္ကို က်ည္ ၁၃ ေတာင့္ႏူန္းျဖင့္ တေနကုန္ နားကြဲ မတတ္ ပစ္ေပးခဲ႔ရသည္ကို အမွတ္ရမိ၏။ အင္း တပ္ကို ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ဒီက ေစ်းႏူန္းကို စိတ္ထဲ မွတ္ထားၿပီး တန္ေအာင္ ပစ္လိုက္ဦးမယ္ဟု ေတးထားလိုက္မိ၏။ ေသနတ္ပစ္ေနၾကသည္၏ ေဘးနားမွာ ေရကန္ေလး တစ္ကန္။ ေလွာ္ကားဥယ်ာဥ္ထဲက ကန္လိုဟာမ်ိဳးထဲမွာ ေျချဖင့္နင္းရေသာ ဘုတ္ကေလးေတြ စီးေနၾကသည္ကို ျမင္ရ၏။ တစ္ခ်ိဳ႔က အတြဲနွင့္။ တစ္ခ်ိဳ႔ က မိသားစု။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွေပေတာင္း။ ကို္ယ္တိုင္ ေတာ့ မစီးနိုင္။ ကန္ေဘာင္ေပၚထိုင္ရင္း အေ၀း မွ သေရက်ရ၏။ ဘီယာဗူးေလး လက္ကကိုင္ၿပီး စီးကရက္ ေလး တစ္ဖြာဖြာျဖင့္ စကားေျပာရင္း ဘုတ္ စီးေနၾကေသာ အတြဲမ်ားကို အားက်မိေလသည္။ ၾကာၾကာေနလွ်င္ ကိုယ့္ဘ၀ ကို ရင္နာၿပီး ကန္ထဲ ခုန္ဆင္းမိမွာ စိုးသျဖင့္ ျမန္ျမန္ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ႔ရ၏။
ထိုေနရာမ်ားကို ေက်ာ္လာေတာ့ ေမာ္စကို ျမစ္ကမ္းကို ေရာက္လာ၏။ ျမစ္ကမ္းနဖူးတြင္ ဟိုတယ္ႀကီးမ်ား နွင့္ ရက္စေတာ့ရင့္မ်ား ေဆာက္ထားသည္မွာ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းလွသည္။ ေမာ္စကို ျမစ္ထဲမွာလည္း အေပ်ာ္စီး သေဘၤာမ်ား ေခါက္တုန္႔ ေခါက္ျပန္ သြားေနၾကသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ သေဘၤာေပၚမွာ ကတဲ႔သူက က၊ ခုန္တဲ႔လူက ခုန္ျဖင့္ ေပ်ာ္စရာ့ ေပ်ာ္စရာႀကီးျဖစ္ေလသည္။ သေဘၤာ ေနာက္ၿမီးတြင္ အသားကင္ေသာ မီးဖိုက ပါလုိက္ေသး။ အေ၀းက ျမင္ရံုျဖင့္ သေရက်ခ်င္စရာ။ ကုိယ္လို ဖြတ္ၾကားမ်ားကေတာ့ ကမ္းေဘးက ေလွကားထစ္လို လုပ္ထားသည့္ ေနရာမွ အသာ လွမ္းေငးေနသည္ကိုလည္း ေတြ႔ရသည္။ ကၽႊန္ေတာ္တို႔လည္း ကင္မရာတစ္ဖ်တ္ ဖ်တ္ျဖင့္ အလကားရ နည္းလား ဟူေသာ သေဘာျဖင့္ ဓာတ္ပံု ရိုက္ရ၏။ က်္သို႔ ကမ္းေဘးတြင္ထိုင္ရင္း ဓာတ္ပံု ရိုက္ေနစဥ္ ရုရွမ ၆ ေယာက္ေလာက္ပါေသာ အုပ္စု တစ္စု ဆူဆူညံညံ ျဖင့္ အနားေရာက္လာၿပီး ဓာတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾကေလေတာ့သည္။ ေက်ာင္းသူေလးေတြ အရြယ္ ၁၇၊ ၁၈ ေလးေတြ။ လွတပတ ေလးေတြ ျဖစ္သျဖင့္ အသာေလး ႀကိတ္ၿပီး ရႈိးမိေလသည္။ အင္း အဘတို႔က ဒါမ်ိဳးဆို လက္ဖက္ထက္ ႀကိဳက္ေသး ဆိုသကဲ႔သို႔ သူတို႔ တစ္ေတြ ဆူညံ ပြက္ေလာရိုက္ၿပီး အတင္းတိုးေခြ႔ဓာတ္ပုံ ရိုက္ေနၾကသည္ကို လူႀကီးမင္းမ်ား စတိုင္ျဖင့္ ခိုးခိုး ေငးရ၏။ ေငးရင္း ေငးရင္း အနက္ေရာင္ ၀မ္းဆက္ျဖင့္ အလွဆံုးထင္ရေသာ ေကာင္မေလးျဖင့္ မ်က္လံုးခ်င္း ဆံုမိေလသည္။ အင္း ေဘာ္ဒီစထရက္ခ်ာကေတာ့ နႏၵာလိႈင္ မ်က္ရည္က်ရမည့္ ေဘာ္ဒီမ်ိဳးပါလားဟု သတိျပဳမိ ေလသည္။ ရုပ္ကလည္း သက္မြန္ျမင့္ နွစ္ထပ္ကြင္းေလာက္ ဆိုေတာ့ ကိုဥာဏ္ တို႔ အႀကိဳက္ မြန္းလိုက္ ျဖစ္ေခ်သည္ တမံု႔။
က်္သို႔ က်္ပံု လူႀကီးရိႈးေလး ရႈိးေကာင္းေနသည္ကို မနာလိုသည့္ အလား မိုးက ရြာခ်လိုက္ရာ သမစဥ္ ပ်က္ေလ ေတာ့သည္။ သူတို႔လည္း အူရားဖားယား ေအာ္ကာ ဟစ္ကာျဖင့္ အနားရိွ အလွျပထားေသာ အာကာသ လြန္းပ်ံယာဥ္ ႀကီးေအာက္သို႔ ေျပး၀င္ကုန္ၾကေလသည္။ ကၽႊန္ေတာ္တို႔လည္း ဖြဲ႔စည္းပံုပ်က္ၿပီး သကာလ ျမစ္ကမ္းေပၚသို႔ တက္ေျပးၾကရကုန္၏။ ထုိမွ်နွင့္ မိုးက မစဲေသးသျဖင့္ အနားမွာ မိုးခိုစရာ ရွာေတာ့ ဘာမွ် မေတြ႔ ရသျဖင့္ အနွီေကာင္မေလးတို႔ ေျပး၀င္ခိုလံုရာ အာကာသ လြန္းပ်ံယာဥ္ႀကီးေအာက္သို႔သာ ေျပးရ ေလေတာ့ သည္။ သည္းသည္းမဲမဲ ရြာေနေသာ မိုးေရတို႔ၾကားမွ ကင္မရာ ေရမစိုေအာင္ လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ ဖံုးအုပ္ရင္း ညာ ဘက္လက္က ေရွ႔လူကို ၀င္တိုက္မိမွာ စိုးသျဖင့္ ေရွ့မွာ ကားယား ကားယား ေ၀ွ႔ယမ္းရင္း ခပ္လွမ္းလွမ္းရိွ အဆိုပါ လြန္းပ်ံယာဥ္ ရိွရာ ေျပးရ၏။ အလင္းထဲမွ အေမွာင္ထဲသို႔ ေျပး၀င္ရျခင္းျဖစ္ရာ အထဲတြင္ ေရာက္ၿပီးသူ မ်ားကို ရုတ္တရက္ မျမင္ရ။ ဒီေတာ့ ေရွ႔ကေန ကားယားကားယား လုပ္လာသည့္ ညာဘက္လက္က ခပ္အိအိ တစ္စံုတစ္ရာကို ရုတ္တရက္ ကိုင္မိသြား၏။ ဟိုက္ေသပဟ ဆိုၿပီး ေမာ့ၾကည့္ လုိက္ေတာ့ ေစာေစာက အနက္ ေရာင္ ၀မ္းဆက္ေလးပါလား။ လက္ထဲစမ္းမိထားေသာ အရာကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ရုတ္တရက္ ေခါင္းနပန္း ႀကီးသြားေလသည္။ ျမန္္မာျပည္မွာဆိုလွ်င္ေတာ့ ပါးေပၚလက္ေရာက္ေနေလာက္ၿပီ။ ဖို႔ရိုးဖားရားျဖင့္ ရုတ္တရက္ ဘာေျပာရမွန္းမသိေတာ့။ လူက ပူထူၿပီး လည္ေခ်ာင္းထဲ တံေတြးမ်ိဳခ်မရေတာ့။
“ ရွင္ ဘယ္လုိ လုပ္လိုက္တာလဲ ” ေကာင္မေလးက မ်က္နွာေလး နီရဲလွ်က္ ေဒါသျဖင့္ ဆိုေလေတာ့သည္။ ကၽႊန္ေတာ္လည္း ရွက္စိတ္က ငယ္ထိပ္ ေရာက္သြးၿပီး “ မေတာ္လို႔ပါဗ်ာ၊ ရုတ္တရက္ အလင္းထဲက လာရတာ ဆိုေတာ့ အေမွာင္ထဲကို မျမင္လိုက္လို႔ပါ၊ ဘယ္လို စိတ္နဲ႔မွ ကိုင္မိတာ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ၊ ယံုပါဗ်ာ ကၽႊန္ေတာ့္မွာ ဒီလို စိတ္ထား မရိွပါဘူး၊ ဘုရားသခင္ကို တိုင္တည္ၿပီး ေျပာပါတယ္ဗ်ာ၊ တကယ္ပါဗ်ာ” စသည္ျဖင့္ ပါးစပ္ထဲ ေတြ႔ကရာ ေလွ်ာက္ေျပာရင္း ေတာင္းပန္္ရေလသည္။ ထိုအခါ ေကာင္မေလးမ်က္နွာမွာ ေဒါသရိပ္ ပိုသန္းလာၿပီး “ ရွင္ဘာေတြ လာေျပာေနတာလဲ၊ ကၽႊန္မ ေဒါသထြက္တာ အဲဒီ ကိစၥ မဟုတ္ဘူးရွင့္၊ ရွင့္ေျခေထာက္ ကၽႊန္မ ဖိနပ္ဦးကို တက္နင္းသြားလို႔ စိတ္တိုတာ၊ ဒီဖိနပ္က မေန႔ကမွ ၀ယ္လာတဲ႔ အသစ္ရွင့္ ” ဟု ျပန္တြယ္ေလ ေတာ့သည္။ ကၽႊန္ေတာ္လည္း ဒီေတာ့မွ ရင္ထဲက အလံုးႀကီး က်သြားၿပီး ေတာ္ပါေသးရဲ႔ ဖိနပ္ကို နင္းမိတာကို မေက်မနပ္ျဖစ္ေနတာကိုး ဟု သိလိုက္ရပါေတာ့သည္။ ေအာ္ ရင္ဘတ္ထက္ ဖိနပ္ကို ပိုတန္ဖိုးထားတဲ႔ ရုရွမ ေတြပါလား ေစာေစာကတည္း က ေျပာလုိက္ရင္ ၿပီးေရာ ဟု စိတ္ထဲကေန မေက်မနပ္ ေျပာေနမိေတာ့ သတည္း။ ကိုဥာဏ္(စက္မႈ)
( မွတ္ခ်က္။ ပန္းျခံထဲက အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုေလးမ်ား တင္ေပးလိုေသာ္လည္း ပံုတိုင္းလုိလိုမွာ ကို္ယ့္ပံုက ပါေနသျဖင့္ မေတာ္တင္မိရင္ ဟို ေနလြမ္းသူ ဆိုတဲ႔ ငနဲသားက ေဘးကေနၿပီး “ရတနာပံု ေစ်း မီး၀င္ရိႈ႔ၿပီး ထြက္ေျပး သြားတာ ဒီလူေပါ့ဗ်ာ” ဟု စာတန္း၀င္ထိုးသြားမည္ စိုးမိပါသျဖင့္ က်္ပံုေလးကို သာတြဲတင္လိုက္ရ ပါေၾကာင္း…..)
Monday, June 30, 2008
ယဥ္ေက်းမႈ ပန္းၿခံသို႔ တစ္ေခါက္
Sunday, June 29, 2008
ၾကက္ဥေတာင္စခန္းက အလြမ္းမ်ား
ကက္ဥေတာင္ ေတာင္ထိပ္စခန္း ေရာက္ပါၿပီေကာ။ ေခြ်းေတြစိုရႊဲ လူေတြလည္း ေမာဟိုက္ ေရွ႕တပ္က အသင့္ေစာင့္ေနတ့ဲ ဗသက(၁၀၅)က အစ္ကိုႀကီးက အခ်ဳိရည္ဘူးေဖာက္ၿပီး လာညီေလး ဆိုၿပီး ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ႀကိဳပါတယ္။ အခုမွျမင္ရသိရေပမယ့္ စီနီယာ ဂ်ဴနီယာ ခ်စ္စရာ အစဥ္လာက တကယ့္ကို ေကာင္းမြန္ပါတယ္။ တပည့္ေတြလည္း Sprite ဘူးႀကီးေတြ ေဆးလိပ္ေတြနဲ႔ႀကိဳပါတယ္။ ဒါေတြက ကိုယ္မဝယ္ႏိုင္ပါဘူးညီေလးရာ မိုင္းကာ(ၿမိဳ႕မက် ရြာ မက ဝ နယ္ေျမခံတစ္ခုပါ) က နယ္ေျမမွဴးက လက္ေဆာင္ပို႔ေပးလို႔ ညီတို႔ ခ်ိန္ကာနီးနဲ႔ အိုေက ျဖစ္သြားတာေပါ့… တဲ့။ ခ်ိန္းၾက လႊဲၾက ေဒသအေၾကာင္း နယ္ေျမအေၾကာင္းေတြ ေသခ်ာ ရွင္းျပပါတယ္။ စခန္းက ေတာ္ေတာ္ကို ျပန္႔ျပန္႔ျပဴးျပဴးရွိတယ္။ ပတ္လည္မွာ ငွက္ေပ်ာပင္ေတြ အစုစုက ဝန္းရံထားတာမ်ား ေတာ္ရုံ အငယ္က်ည္ဆံ ကာေပးထားသလိုျဖစ္ေနတယ္။ စခန္း ထဲမွာ တရုတ္ျဖဴေတြ သိမ္းၿပီး သူတို႔ေျပးေတာ့ က်န္ခ့ဲတဲ့ သံခေမာက္ေတြက အလုံး ၅၀ေက်ာ္ အေတာ္ပဲ ဆိုင္ကယ္စီးဖို႔ ဟဲလ္မက္ခ္ မရွိဘူး အျပန္ယူသြားဦးမွ….
စခန္းထိပ္ကေန ဟိုးေျမာက္ဖက္စူးစူးမွာ ဝ စခန္းကုန္းေတြ ထိပ္ေတြ ဘာသစ္ပင္မွ မထားဘဲ ေျမသားနီနီက်င္က်င္ ေျပာင္သလင္းအတိနဲ႔။ နယ္စပ္ေတာင္ႀကီးျဖစ္တဲ့ လြယ္(လြိဳင္)ဟုိကာ ေတာင္တန္းႀကီး ျမဴေတြပိတ္ဆိုင္းေနတယ္။ ဘယ္ကိုၾကည့္လုိက္ၾကည့္လိုက္ ေတာင္ကုန္းေတြ ေတာင္ယာ စိုက္ခင္းေတြ ရြာစုစု ပ်ပ် ေလးေတြ ယာတဲစုေတြက မီးခိုးတလူလူေတြပ်ံ႕လို႔။ ဟိုး အေဝးက မိုင္းႏွဳံး(ဘုရားႀကီးရွိရာ ေဒသ) လြင္ျပင္ကိုလည္း လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ မို္င္းခတ္ၿမိဳ႕ ဘက္ဆီကိုေတာ့ မွဳံေျပာင္း(မွန္ေျပာင္း)နဲ႔ ရွဳိးမွ ေရးေရးျမင္ရတာ။ ဝန္းက်င္ပတ္လည္ျမင္ျမင္ သမွ်ရွဳခင္းက ေတာင္ေတြကားဆီးလို႔ ျမဴခိုးျမဴမွဳံေတြဆိုင္းေနတာမ်ား ဘာကုိသတိရသလို ဟိုဟာကို လြမ္းသလိုလိုန႔ဲ တကယ္ပါ။ ခ်က္ျပဳတ္ စားေသာက္စရာကေတာ့ ေပါသလားမေမးနဲ႔ ေဘးဝန္းက်င္မွာ ေတာင္ယာေတြက ႀကိဳဳက္သေလာက္လာခူး ဒီစခန္းအတြက္ကို သီးသန္႔ ဗမာႀကိဳက္ သီးႏွံပင္ေတြ ထည့္က်ဲေပးထားတာ။ ဒါကလည္း ေဒသ ေခါင္းေဆာင္ေတြက သူတို႔ နယ္ေျမကုိ လာေနေပး ေစာင့္ေရွာက္ေပးတဲ့ စခန္းကို ျပန္ကူညီေပးတဲ့သေဘာလို႔ ေျပာျပ ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက လားဟူ ရြာေတြပါပဲ။ အားလုံးက ခရစ္ယာန္ရြာေတြေပါ့။
ေဆာင္းတြင္းႀကီး ေတာင္ထိပ္မွာ ေနၾကရတာ ေအးလုိက္တာမ်ား ေျပာမေနနဲ႔။ ေလက တဟူးဟူး ေနကလည္းေတာ္ေတာ္နဲ႔ မျမင္ရဘူး။ မနက္ဆို မ်က္ႏွာသစ္ဖို႔ေရကို ေရေႏြးပူ မေရာဘဲ မသစ္ႏိုင္ဘူး၊ အဲေလာက္ကိုေအးတာ။ ကင္းသမားေတြ မီးဖိုၿပီး ေနရတယ္ အျပင္မွာ ေလကလည္း တဟူးဟူးနဲ႔ ထင္းတုန္းေတြ ေန႔ခင္းကတည္းက သြားခုပ္ၿပီး ညေနမွာ မီးဖိုၿပီး ေတ့ထားလိုက္တာ။ ေျပာရဦးမယ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေျမျပန္႔မွာ အရမ္းေပါတဲ့ ဗုဒၶသာသနာပင္ ဒီဘက္မွာက အဲဒီအပင္က ဥကိုတူၿပီး ညည ျပဳတ္စားတာဗ်ာ ။ ဆီေလး ဆားေလးနဲ႔ အလြန္ကို ေကာင္းတာပဲ။ မစားဖူးရင္ စားၾကည့္ၾက စားရလိမ့္မယ္လုိ႔ ထင္ကိုထင္မထားခဲ့ၾကတာ။ တကယ္ တကယ္ ဘာေဘးဥပါဒ္မွ မျဖစ္ဘူး ျဖစ္ရင္ ကိုနႏၵေအာင္တို႔ အခုခ်ိန္ ဘေလာ့ဆိုတာ သိေတာင္မသိေတာ့ဘူး မ်ဳိးျပဳတ္တာၾကာေပါ့။ ညည ေရဒီယိုေလး ဖြင့္ သီခ်င္းေတြနားေထာင္ သတင္းေတြ အတင္းေတြ နားေထာင္ သန္းေခါင္ယံထိ ကင္းသမားနား မီးဖိုေဘးမွာ တစ္ခါ တစ္ေလ လည္း ကန္စြန္းဥေတြ အိုးႀကီးနဲ႔ ျပဳတ္ၿပီး စုၿပီးစားၾက စကားလက္ဆုံက်လို႔။ ဒီလိုပဲ ေျမျပန္႔ အလြမ္းေလးေတြ ေျဖရတာ။ ကရင္ျပည္နယ္မွာလုိေတာ့ စိတ္ေတြ ေလးေန ရွဳပ္မေန ေတာ့ဘူး။ နယ္ေျမက အရမ္းကုိ ေအးခ်မ္းသြားခဲ့ၿပီကိုး။ ဒါေပမယ့္ ကင္းသမားေတြကိုေတာ့ အၿမဲသတိ လုပ္ေနရတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါလည္း Stand By လုပ္ေပးရတယ္။ Alert ျဖစ္ေနမွ စစ္သားဆိုတာ။ အထူးသျဖင့္ နယ္ေျမေနသားက်သြားရင္ ကိုယ့္စစ္သည္မ်ားက အရမ္းကို စိတ္ခ်လက္ခ်ေန တတ္ၾကတာမ်ဳိးရယ္။
@@@ ေနလြမ္းသ
Friday, June 27, 2008
ေက်ာင္းဆင္းစ ေနသားမက်ခင္ ကာလေလးမ်ား
ေက်ာင္းဆင္း ဒုဗိုလ္ ဘဝ အခက္အခဲေလး အလဲြေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ႀကံခဲ့ၾကရ တာပါ။ ဆက္သြယ္ လမ္းပန္း ခရီးၾကမ္း ဒုကၡ သုကၡေတြလည္း အမ်ားႀကီး သူေဒသနဲ႔ သူ မတူညီေအာင္ ခံစားခဲ့ၾကရတယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့ မကုန္ဘူး ထားေတာ့ ေျပာခ်င္တာက အေနာ္ ႀကံဳရဆုံရတဲ့ အလြဲေလးေတြ အေၾကာင္း။ ေက်ာင္းဆင္းစ ဒုဗိုလ္ဘဝ တပ္မွာ ေနသားတက် ျဖစ္ဖို႔က ေတာ္ေတာ္ကို အခ်ိန္ ေပးရပါတယ္။ အငယ္ဆုံးဆို သြား အိုင္အိုလုပ္တဲ့။ အိုင္အိုဆိုလို႔ အိုင္အိုနန္းထိုက္ မထင္ၾကနဲ႔ဦး။ အဲဒီ အိုင္အို(IO) ဆိုတာက နားလည္ေအာင္ေျပာရရင္ တပ္ရင္းမွဴးရဲ႕ PSO ပဲဆိုၾကပါစို႔ (အျပင္လူအမ်ား နားလည္ေအာင္ အလြယ္ဆုံးခ်ျပတာပါ) ကိုယ့္တပ္ရင္းမွဴး ဘာေျပာမလဲ သူ႕ လွဳပ္ရွားမွဳကို ၾကည့္ေနရတယ္။ ဘယ္သူ ေခၚစမ္းဆို သူေခၚခိုင္းတာက ဗိုလ္ႀကီးသန္းေဌး။ ကြ်န္ေတာ္က ဟုတ္ ဆိုၿပီး ေခၚတဲ့သူ ေရာက္ခ်လာတာက ဗဟိုကင္းက တပ္ၾကပ္သန္းေထြး … ဆဲေရာ ဟိုက။ ေရာ့ ဒီနံပါတ္ကို ဖုန္းေခၚ ဖုန္းဝင္ရင္ေျပာ ဆုိတာနဲ႔ ေကာက္ႏွိပ္လိုက္ ဝင္သြား ခနကိုင္ထားပါဆိုၿပီး အဘကို သြားေခၚ ေရာက္သြားတာက ၿမိဳ႕ထဲ လမ္း-၃၀ က ဗဟိုအမ်ဳိးသမီးေဆးရုံႀကီး …. ေတာက္ ကြာ ေအးသြား အဲဒီေဆးရုံ မင္းသြားတက္ေနာ္ ၾကားလား ဟိုလဒေလး... တဲ့။
တပ္ရင္းမွဴးက သား ၂ ေယာက္ေမြးထားတာ။ အလြန္ေဆာ့တဲ့ေကာင္ေတြ ရိပ္သာေရာက္လာ ဦးဗိုလ္ႀကီး သားတို႔ဟိုဟာလုပ္မယ္ ဒါလုပ္မယ္ဆိုၿပီး ေသာင္းက်န္းေတာ့တာပဲ။ ၾကာေတာ့ ဒဏ္မခံႏုိင္ဘူး။ ဒါနဲ႔ လာ ဦးဗိုလ္ႀကီးတို႔ ဒီလိုလုပ္ရတာ မိုက္တယ္ ဆိုၿပီး ဖားခုန္ေတြ ေလထီး ခုန္ေတြ ဂြ်မ္းေတြထိုးခိုင္းပစ္တာ ေျမွာက္ေပးၿပီး။ ကေလး ၂ ေကာင္ေပစေနာင္းပြ ဖားခုန္လိုက္ ဂြ်န္းထိုးလိုက္နဲ႔ အိမ္ကို ကြန္မန္ဒိုစစ္သားကြဆိုၿပီးျပန္သြား ဟိုက် ေမးတာေပါ့ ဘယ္သူက အဲလိုသင္ေပးလိုက္တာလဲ ။ ရိပ္သာက ဦးဗိုလ္ႀကီး အသစ္က …တဲ့ ကေလး၂ ေကာင္ ညစာ လုံးဝမစားႏိုင္ဘူး ေမာၿပီး အဲဒီညကအိပ္သြားတာမ်ား။ ဆဲပါေလေရာ အဘက … ဟားဟား။ တစ္ခါက တပ္ကုိ လူႀကီးလာစစ္ေတာ့ breakfast ေကာင္းေကာင္းေကြ်းခ်င္တယ္ ဆိုတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္က ေစတနာနဲ႔ပါ။ ကီးမားတင္ဝင္း က ကီးမားေလးနဲ႔ဆို အိုေကပဲ ဆိုေတာ့ ေအးဒါဆုိ မင္းသြားဝယ္တဲ့ တပ္ေရးဗုိလ္ႀကီးက။ အင္းေပါ့ ။ ေကာင္းလြန္းလို႔ဆိုပဲ လူႀကီးက အဘတို႔ ဧည့္ခံရက်ဳိးနပ္တာေပါ့ေနာ။ ထမင္းစားေတာ့ လူႀကီးက ေျခေလးေခ်ာင္း အကုန္ေရွာင္တယ္။ မနက္က ကီးမား ဘာသားလဲလို႔ အဘက ေမးေတာ့မွာ ဆိတ္သားေလ အဘ ဆိုေတာ့ ေအး မင္းေတာ့ လားကြာ…. သူ႔တပည့္ေတြကို သြားမေျပာနဲ႔ဦး ငါလည္းမေကာင္းဘူး မင္းပါ နာ ဦးမယ္တဲ့… ကဲ။
ေရာက္စက တစ္ခါမွတ္မိေသးတယ္ မာဇဒါဂ်စ္ ရပ္တာနဲ႔ ကားတံခါးသြားဖြင့္တာ အမွန္က တပ္ေရးဗိုလ္ႀကီးလုပ္ေနၾက။ အဲဒါကို သူထြက္မလာေသးတာနဲ႔ ကိုနႏၵက အလုိက္တသိနဲ႔ ကား ရပ္တာနဲ႔ ေျပးၿပီး ေရာက္တာနဲ႔ ရပ္ အေလးကို smart ျပဳၿပီး တံခါးကိုဆြဲဖြင့္ထည့္လိုက္တာ လားလား ကားသမားဘက္ႀကီးျဖစ္ေနပါေရာလား ဆဲလိုက္တားမ်ားေျပာမေနနဲ႔ ။ မွတ္ကေရာ။ စစ္ကိုင္းကို အစည္းေဝးသြားတက္ရတဲ့ အခါမ်ဳိးဆို တပ္ကေန အေစာႀကီးထသြားရတာ။ ဒါမ်ဳိးက် နပ္ၿပီးသား အားလုံးအသင့္ျပင္ၿပီး အဘအိမ္ကို ေစာေစာသြားတယ္။ ဟိုက် ရင္းမွဴး ဇနီးက (ရိပ္သာကေကာင္ေတြ ဘာမွ စားမလာဘူးဆိုတာသိၿပီးသား) ေကာ္ဖီနဲ႔မုန္႔ေတြ ျပင္ ေပးတယ္။ စားၿပီးေသာက္ၿပီး စက္သမားတို႔ စာေရးတို႔ လူစုံတာနဲ႔ ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ စစ္ကိုင္း ဘက္ကိုထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဟိုက်အစည္းေဝးစတာနဲ႔ တပ္ရင္းမွဴးေတြနဲ႔ တပ္မမွဴးနဲ႔ ခန္းမထဲမွာ ဒီက အိုင္အိုေတြက အျပင္ကေနကိုယ့္လူႀကီး မ်က္နာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲ လွမ္း ရွဴိးေနၾကရတာ။ ကြ်န္ေတာ့္အဘ နဲနဲေတာ့ စိတ္ဘဝင္မက်ရွာတဲ့ပုံပဲ။ ျမင္ေနရတာ။ ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္ ခန နားေတာ့ မွာပဲ ဘာလဲဆုိတာသိလုိက္ရတယ္။ ေခြးမသား နႏၵေအာင္ … ဟုတ္ကဲ့ ရွိပါတယ္ အဘဆိုေတာ့ ေအး …. မင္းေတာ့လားကြာ ငါမနက္ကေသခ်ာေျပာတယ္။ စားပြဲေပၚက ငါ့ မ်က္မွန္ယူခဲ့ဆိုတာေလ.. ဒီေတာ့ အေနာက္ ဟုတ္ကြ်န္ေတာ္ယူလာတယ္ေလ အဘ .. ေပါ့။ ေအး နင့္ေမ ဂ်ီးေဒၚႀကီးပါလားကြာ ငါ့ဟာမဟုတ္ဘူးကြ ငါ့မိန္းမမ်က္မွန္ပိစိေကြး ငါဘယ္လို စာသြားဖတ္ရေတာ့မွာလဲ … ေတာက္ မင္းေတာ့လားကြာ… တဲ့ ။ ကဲ မွတ္ကေရာ။ တပ္ရင္းမွဴး မ်က္မွန္အိပ္နဲ႔ သူ႕ဇနီးမ်က္မွန္ လြဲၿပီး ေကာက္ယူခ်လာတာ ေလ .. ဟားဟား
တပ္ကဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ နန္းတြင္းကုိ ဆက္သြယ္ေရးစက္ သြားျပင္ဖုိ႔။ စက္တာဝန္ခံဆရာႀကီး သူက ေက်ာပိုးအိပ္လြယ္လုိ႔။ တပ္ရင္း အေရးအရာက်တဲ့ ဗိုလ္ႀကီးက သူ႔အလုပ္ေတြပါ ဇယ္ဆက္ေပးေနလို႔ ေခါင္းညိတ္ စာအုပ္ကလဲ မွတ္ေပါ့ ။ အိုေက ၿပီးတာနဲ႔ ဆရာႀကီးကို ခြထိုင္ခိုင္းၿပီး စက္ႏွဳိးတယ္။ ေအး ညီေလး လစ္ေတာ့ ဂရုစိုက္ဆိုတဲ့ စကားဆုံးတာနဲ႔ လွိမ့္တာေပါ့။ ဂိတ္-၁ ေက်ာ္မွ ေနာက္က ဆရာႀကီး ပါမလာတာ သတိထားမိတယ္။ ဆရာႀကီးက ဆိုင္ကယ္ေပၚခြထိုင္ ထြက္မယ့္ဆဲဆဲမွ ခါးပတ္ထျပင္လိုက္တာ စူပါကပ္ေလးက သိတဲ့ အတိုင္းပဲ ရႊတ္ဆို သူ႔ေအာက္ကထြက္သြားတာ။ ဒီေမာင္ကလည္း ျပက္သားတယ္ ဟဲလ္မတ္ႀကီးေဆာင္း နားမွာ အီးယားဖုန္းနဲ႔ ဆိုဒ္က လုပ္လိုက္ေသး မ်က္မွဳံႀကီးကလည္း ပါေတာ့။ ထြက္ခ်လိုက္တာ ေနာက္ကလူပါမွန္းမပါမွန္းကို မသိဘူး။ ဆဲတာေပါ့ ဗိုလ္ႀကီးတပ္ေရးက။ တစ္ရက္သားကလည္း အဘက လက္နက္တိုက္ေတြ သူ႔ဟာသူ လိုက္ၾကည့္ေနတာ။ ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႔ ဟိုေကာင္ အိုင္အို သြား မီးခံေသတၱာေသာ့ သြားယူ ဆိုတာန႔ဲ ေျပးတာေပါ့ သူ႔အိမ္ကို အစ္မႀကီးကို အဘက မီးခံေသတၱာေသာ့ ေတာင္းခိုင္းလိုက္လုိ႕ေျပာတာ သူလည္း သိပ္နားမလည္တ့ဲ ပုံနဲ႔ပဲ ထုတ္ေတာ့ေပးလိုက္တယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ အဘသြားေပးတာ ကံေကာင္းလို႔ အဲဒီေသာ့တြဲနဲ႔ ေကာက္ မေပါက္တာ။ တပ္ေရးဗိုလ္ႀကီးဆီက ဒီ ဗဟိုကင္းမီးခံေသၱာေသာ့ကိုေျပာတာဟ လဒရ.. တဲ့ ကဲ။ သိမွမသိတာ သြပ္ျပားက အသစ္ေလးပဲဟာကိုေနာ္။ (တပ္တိုင္းမွာ ဗဟိုကင္းမီးခံေသတၱာ ရယ္ ေသာ့ရယ္ရွိတယ္။ ေသာ့ႀကီးတစ္ေခ်ာင္းကို နဲနဲေနာေနာလားဗ်ာ ေၾကးေခ်ာင္းႀကီးေတြ...)
ဆက္ေရးေနတယ္ေနာ္ ေစာင့္ဖတ္ဗ်ာ @@@ ေနလြမ္းသူ
ကၽႊန္ေတာ္သိေသာ ရုရွ
General game ကစားဖူး သူမ်ား ေကာင္းစြာ သိပါလိမ္႔မည္။ သို႔မဟုတ္ Red Alert ဂိမ္း ကစားသူမ်ား လည္း သတိျပဳမိ လိမ္႔မည္ ထင္ပါသည္။ ရုရွ ဦးေဆာင္ေသာ ကြန္ျမဴနစ္ နိုင္ငံမ်ား အုပ္စု နွင့္ အေမရိကန္ ဦးေဆာင္ေသာ နိုင္ငံမ်ား အုပ္စုတို႔၏ အေဆာက္အအံုမ်ား၊ လက္နက္ ပစၥည္းမ်ား၊ စစ္သည္ ဖြဲ႔စည္းပံုမ်ား စသည္ျဖင့္ လံုး၀ မတူ ကြဲျပား ျခားနား ၾကသည္ကို ေတြ႔ရပါလိမ္႔မည္။ မွန္ပါသည္။ ရုရွသည္ ကၽႊန္ေတာ္တို႔ အာရွ မ်က္လံုး (သို႔မဟုတ္) အေမရိကန္ ပစၥည္းမ်ားနွင့္ ဂ်ပန္၊ တရုတ္ ပစၥည္းမ်ားကို သာ သံုးစြဲေလ့ရိွၿပီး ရုပ္ရွင္ၾကည့္လွ်င္ပင္ အေမရိကန္ ဇာတ္ကားမ်ားနွင့္ ကုိရီးယား၊ တရုတ္၊ ဂ်ပန္ စေသာ အေရွ့တိုင္း ဇာတ္ကားမ်ား ကိုသာ ၾကည့္ေလ့ရိွၾကေသာ လူမ်ိဳးမ်ား အျမင္တြင္ ရုရွ သည္ အေတာ္ေလးကို ကို႔ရို႔ကားယား နုိင္ပါသည္။ ဆန္႔က်င္ဘက္ မ်ားကို သက္သက္မဲ႔ လုိက္လုပ္ေနသလား ဟု ထင္ရေအာင္ပင္ အဆီေငၚ မတည့္လွသည္ကို ေတြ႔နိုင္ပါသည္။ က်္သည္ကား ကၽႊန္ေတာ္သိေသာ ရုရွ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။
ပထမဆံုး ဆန္႔က်င္ဘက္ ကို ေျပာရလွ်င္ မီးခလုတ္က စရပါလိမ္႔မည္။ ကၽႊန္ေတာ္ ယခု အသက္အရြယ္ အထိ မီးခလုတ္ မ်ားကို နွိပ္ဖူးသမွ်တြင္ ေအာက္သို႔ နိွပ္လွ်င္ အဖြင့္ ျဖစ္ၿပီး အထက္သို႔ ျပန္နိွပ္လွ်င္ အပိတ္ ဟူေသာ မီးခလုတ္မ်ားကို သာေတြ႔ဖူးပါသည္။ ရုရွ က မီးခလုတ္မ်ားကေတာ့ အေပၚသို႔ နိွပ္မွ မီးလင္းၿပီး မီးပိတ္လိုလွ်င္ ေအာက္သို႔ နိွပ္ရပါသည္။ ထို႔ထက္ ပိုဆုိးသည္က အိမ္သာ ျဖစ္ပါသည္။ အိမ္သာခြက္ သို႔မဟုတ္ ကမုတ္ခြက္၏ အေပါက္သည္ ေရွ႔မွာရိွပါသည္။ ကၽႊန္ေတာ္တို႔ နိုင္ငံတြင္သံုးေသာ အိမ္သာခြက္၏ ေျပာင္းျပန္ပံု ျဖစ္ပါသည္။ ျမင္ေယာင္ ၾကည့္ၾကပါကုန္။ ေနာက္ေဖးသြားၿပီးပါက မိမိ၏ ပစၥည္းမ်ားသည္ ကၽႊန္ေတာ္တို႔ဆီမွာလို တခါတည္း အေပါက္မွ ဆင္းသြားသည္ မဟုတ္ပါ။ အေပါက္က ေရွ့တြင္ ေရာက္ေနသျဖင့္ ေနာက္တြင္ရိွေသာ ခြက္အတြင္း သို႔သာ က်ဆင္းသြားၿပီး မိမိကိုယ္ကို မေနတတ္ မထိုင္တတ္ ျဖစ္ေစပါသည္။ စဥ္းစား ၾကည့္ၾကပါကုန္။ ကေလးမ်ား ေနာက္ေဖးသြားေသာ ဂန္ဖလား အတြင္း သြားရသကဲ႔သို႔ ျဖစ္ပါသည္။ ၿပီးေတာ့ ဒင္းတို႔က တစ္နိုင္ငံလံုး ေရသံုးၾကသည္ မဟုတ္၊ စကၠဴသာ သံုးၾကသျဖင့္ ပိုဆိုးပါသည္။ က်္ အညစ္အေၾကး မ်ားကို ေရအရင္ နိွပ္ၿပီး ေအာက္သို႔ ခ်လိုက္လွ်င္လည္း အေပါက္က ေရွ႔တြင္ ရိွသျဖင့္ အနံ႔အသက္ က ဆိုးရြားပါသည္။ မည္သို႔မွ် အဆင္မေျပပါ။ အသံုးျပဳရတာ ၾကာလာသျဖင့္ ရိုးသြားသလို ရိွေသာ္လည္း အဆင္မေျပသည္ကေတာ့ မည္သို႔မွ် ေျပာင္းလဲ မသြားပါ။ အဆိုပါ အိမ္သာခြက္ မ်ားကို ယခင္ ဆိုဗီယက္ေခတ္က ေဆာက္ထားခဲ႔ေသာ အေဆာက္အအံု၊ အေဆာင္တိုင္း လုိလို ေတြ႔ရပါသည္။ ေနာက္ပိုင္း ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စု ၿပိဳကြဲၿပီးမွ ေဆာက္ေသာ အေဆာက္အအံုမ်ားတြင္ေတာ့ အေနာက္နိုင္ငံ လုပ္အိမ္သာခြက္မ်ားကိုသာ သံုးလာၾကပါသည္။
ျမန္မာ ေက်ာင္းသားမ်ား ေနရေသာ အေဆာင္တို႔မွာ အေဟာင္းမ်ားသာ မ်ားသျဖင့္ အဆိုပါ အိမ္သာခြက္မ်ားသာ မ်ားပါသည္။ ကၽႊန္ေတာ့္ အေဆာင္မွာေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မ သျဖင့္ အေဆာင္ေဟာင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း အိမ္သာခြက္ ပ်က္စီးသြားသျဖင့္ အသစ္လဲ ထားသည္လား မသိပါ။ ကၽႊန္ေတာ္တို႔ နုိင္ငံသံုးနွင့္ တူေသာ ကမုတ္အိမ္သာ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ရိွရာ အျခား အေဆာင္မ်ားသို႔ သြားေရာက္လည္ပတ္ တိုင္း က်္ကဲ႔သို႔ေသာ အိမ္သာမ်ားနွင့္ မိတ္ဖြဲ႔ ရေလ႔ရိွပါသည္။ က်္သည္မွာ ကၽႊန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ ႀကီးစြာေသာ ျပသနာ ျဖစ္ေစပါသည္။ အိမ္သာတက္ရန္ မည္သို႔ မွ် စိတ္မရဲပါ။ ၾကာလွ်င္ ဆီးခ်ဳပ္၊ ၀မ္းခ်ဳပ္ ျဖစ္မည္စိုးသျဖင့္ ျမန္ျမန္ ျပန္လစ္ခဲ႔ရသည္သာ မ်ားပါသည္။ အိမ္သာ အေၾကာင္းကို စာတစ္ေစာင္ ေပတစ္ဖြဲ႔ လုပ္ေနသည္ မထင္ေစလုိပါ။ ကၽႊန္ေတာ္တို႔နွင့္ အျမင္ ခ်င္း မတူၾကေသာ သူတို႔ အေၾကာင္းကို တင္ျပျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ေျပာသလို အဆင္ေျပခ်င္ရင္ ေနာက္က ေရထည့္တဲ႔ ပုံးကို ဖက္ၿပီး ေနာက္ျပန္ တက္ေပါ့ကြာ ဟုေတာ့ အရြဲ႔တိုက္ ၿပီး မဆိုေစခ်င္ပါ။
ေဟာ… စာသင္ၿပီဆိုေတာ့လည္း ေတြ႔ရပါၿပီ ဆန္႔က်င္ဘက္မ်ား။ ပံုနိပ္စာအုပ္မ်ား တြင္ မာတိကာ က ေနာက္ဆံုး စာမ်က္နွာတြင္ ရိွေနပါသည္။ ေက်ာင္းစတက္ခါစက မာတိကာ အညြန္း ကို ရွာလုိလွ်င္ ေတာ္ေတာ္ ပ်ားတုပ္ပါသည္။ ကုိယ့္နိုင္ငံက စာအုပ္မ်ားကဲ႔သို႔ ေရွ႔ဆံုးတြင္ ရိွမည္ထင္မိသျဖင့္ စာရြက္ေတြ ပါမလာတာပဲလား၊ ဆုတ္ျပဲ သြားလို႔လား စသည္ျဖင့္ ေတြးမိၿပီး ရွာမေတြ႔ခ႔ဲပါ။ ေနာက္ စာသင္ေတာ့လည္း ေတာ္ေတာ္ဂရုစိုက္ရသည္။ သူတို႔ဆီက သင္ၾကားေရး စနစ္ က ကၽႊန္ေတာ္တို႔နွင့္ လံုး၀ မတူေရးခ် မတူ။ ထို အေၾကာင္းကို သက္သက္ ပို႔စ္ အသစ္ ေရးပါဦးမည္။ ဆရာ့ေနာက္ကေန လက္ခ်ာ လုိုက္ကူးေနရင္းမွ သူပံုထဆြဲၿပီဆိုလွ်င္ စဥ္းစားရပါေတာ့သည္။ ကၽႊန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္တြင္ သင္ခဲ႔ရစဥ္က ပံုတစ္ပံုဆြဲမည္ ဆိုလွ်င္ base circle သို႔မဟုတ္ base line ကို အရင္ စ ဆြဲရပါသည္။ ၿပီးမွ ပံုက အထက္သို႔ တျဖည္းျဖည္းတက္ၿပီး ဆြဲၾကပါသည္။ သူတို႔က ေျပာင္းျပန္။ ပံုကို ထိပ္ပိုင္းမွ စတင္ဆြဲပါ၏။ အကယ္ရ်္မ်ား လက္ခ်ာလိုက္ေနသည္က စာမ်က္နွာတစ္၀က္ေလာက္ ေရာက္ေနပါက က်္စာမ်က္နွာတြင္ ဆြဲရမည္လား၊ ေနာက္စာမ်က္နွာတြင္ ဆြဲရမည္လား ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားရပါေတာ့သည္။ စေရာက္ခါစက ဒီအထာကို မသိသျဖင့္ လုိက္ဆြဲမိရာ တျဖည္းျဖည္း ပံုက ေအာက္သို႔ ေရာက္လာၿပီး စာမ်က္နွာ မဆန္႔ေတာ့သည္ကို ၾကံဳရပါေတာ့သည္။ က်္မွ်အထိ ကို႔ရို႔ကားယား နိုင္လွေသာ ရုရွ ျဖစ္ပါသည္။
အေဆာက္အဦ ေဆာက္မည္ဆုိလွ်င္လည္း သူတို႔ ေဆာက္သည္နွင့္ ကၽႊန္ေတာ္တို႔နွင့္ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽႊန္ေတာ္တို႔ ဆီက အထပ္နိမ္႔ အေဆာက္အအံုမ်ား ေဆာက္လွ်င္တိုင္နွင့္ အမိုးကို ေရွးဦးစြာ ေဆာက္ၾကသည္ကို ေတြ႔ဖူးပါလိမ္႔မည္။ သူတို႔ကေတာ့ အသင့္လုပ္ၿပီးသား အဂၤေတ တုံးႀကီးမ်ားကို စီခ်ၿပီး နံရံကို အရင္တည္ပါသည္။ အားလံုး ၿပီးမွ အမိုးကို ေျမႀကီးေပၚတြင္ ျပဳလုပ္ၿပီး အထက္သို႔ တင္ပါသည္။ ၀န္ခ်ီကရိန္းႀကီးမ်ားျဖင့္ အေဆာက္အဦ ေခါင္မိုးကို မ တင္ေနသည္ကို ရံဖန္ရံခါ သြားရင္းလာရင္း ေတြ႔မိေလတိုင္း ေတာ္ေတာ္ဂြက်တဲ႔ လူေတြ ဟုေတြးမိသည္။ သူတို႔ ေျပာင္းျပန္လုပ္ၾကပုံက မ်ားလြန္းလွသျဖင့္ အကုန္ အစင္ မွတ္တမ္း မတင္နိုင္ေတာ့ပါ။ ကၽႊန္ေတာ္တို႔ အခ်င္းခ်င္း တစ္ခါတစ္ရံ ဟာသေျပာသလို ပစၥည္းတစ္ခု ေတြ႔လို႔ ကုိယ္မလုပ္တတ္ရင္( ဥပမာ ဘတ္စ္ကား တြင္ ကဒ္ထည့္ေသာ အေပါက္လိုမ်ိဳး ) စိတ္ထဲေပၚလာတာနဲ႔ ေျပာင္းျပန္သာလုပ္၊ ရလိမ္မယ္ ဟုသာေျပာရပါေတာ့မည္။
ညေနခင္းနွင့္ ညဘက္တြင္ အပ်င္းေျပ တီဗီြၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္လည္း က်္ ကေဘာက္တိ ကေဘာက္ခ်ာ မ်ားက မလြတ္ကင္းနုိင္ပါ။ ျပသည္က အေမရိကန္ကားမ်ားနွင့္ ျပင္သစ္ကားမ်ားသာ မ်ားပါသည္။ ရုရွ ဇာတ္ကားမ်ားက တစ္ခါတစ္ရံမွသာ ရုပ္သံ အစီအစဥ္တြင္ တင္ဆက္ပါသည္။ နိုင္ငံျခားကားမ်ားကို သူတို႔ ရုုရွလို ဘာသာျပန္ ျပသ သည္ကလည္း တစ္မ်ိဳးျဖစ္ပါသည္။ ကၽႊန္ေတာ္တို႔ နုိင္ငံတြင္ ကုိးရီးယား ဇာတ္ကားမ်ားနွင့္ တရုတ္ဇာတ္လမ္းမ်ား ၾကည့္ရစဥ္က ျမန္မာဘာသာျပန္မွာ ေအာက္က စာတန္းျဖင့္ သာ ထုိးသျဖင့္ မူရင္း အရုပ္ အသံ ဂီတ နွင့္ ဇာတ္လမ္း အရသာ သိပ္မပ်က္ပါ။ ၾကာၾကာဖတ္ရေတာ့ မ်က္စိေညာင္းလာတာသာ အဖတ္တင္ပါသည္။ သူတို႔ကေတာ့ ဘာသာျပန္ကို ေနာက္ကေန စကားလံုးျဖင့္ လုိက္ေျပာပါသည္။ အသံက မူရင္း အေမရိကန္ အသံက တစ္မ်ိဳး၊ သူတို႔ ဘာသာျပန္ေနေသာ အသံက တစ္မ်ိဳးျဖင့္္ ဇာတ္ကား အရသာက လံုး၀ နီးပါး ပ်က္ပါသည္။ ဘာသာျပန္ စကားကို သာ အဓိက အသံတင္ထားသျဖင့္ ဇာတ္ကားထဲတြင္ ပါေသာ effects အသံမ်ား တိုးတုိးေလးသာ ၾကားရၿပီး ဇာတ္လမ္းက ေကာင္းသင့္သေလာက္ မေကာင္းေတာ့ပါ။ လြန္စြာနာမည္ ႀကီးေသာ အေမရိကန္ရုပ္သံစီးရီး ျဖစ္သည့္ Prison Break လိုကားမ်ိဳးဆိုလွ်င္ ပိုဆိုးပါေတာ့သည္။ ထိုဇာတ္ကားကို အသည္းစြဲနွစ္သက္ေသာ ကၽႊန္ေတာ္ပင္လွ်င္ download လုပ္ၿပီးသား မူရင္း ဇာတ္ကားမ်ားကိုသာ ရွာေဖြၾကည့္ရပါသည္။ တီဗီြ ကလာေနေသာ ဇာတ္ကားကို ၾကည့္ပါက မူရင္း အရသာပ်က္ေသာေၾကာင့္ မည္သည့္ အခါမွ် မၾကည့္ျဖစ္ခဲ႔ပါ။
က်္သို႔ က်္ပံု ကို႔ရို႔ ကားယား နိုင္ေသာ္လည္း ရုရွကို အထင္ေသးရ်္ေတာ့ ရမည္ မဟုတ္ပါ။ ပထမဆံုး အာကာသသို႔ ေျခခ်ခဲ႔သည္မွာ သူတို႔ျဖစ္ပါသည္။ ရုရွနည္းပညာသည္ ကမၻာကပင္ ေလးစားရသည္ မဟုတ္ပါေလာ။ မဟာဆန္လွသည္ ဆိုေသာ ဥေရာပ တစ္တိုက္လံုးကို ပိုလန္နွင့္ ယူကရိန္း နယ္စပ္တြင္ အသင့္ ခ်ိန္ရြယ္ေထာင္ထားသည့္ ေရာ႔ကတ္ ဒံုးက်ည္ ႀကီးမ်ားျဖင့္ ထာ၀ရ ၿခိမ္းေျခာက္ ထားခဲ႔သည္မွာလည္း သူတို႔သာ ျဖစ္ပါသည္။ ကမၻာ႔စစ္တုရင္ခ်န္ပီယံ၊ တင္းနစ္ခ်န္ပီယံ စသည့္ ခ်န္ပီယံ ေပါင္းမ်ားစြာသည္လည္း ရုရွေျမတြင္ ေပၚထြက္ခဲ႔သည္မွာ အားလံုးအသိပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ကုန္ကုန္ေျပာရလွ်င္ ကြန္ျမဴနစ္စနစ္ကိုပင္ ေအာင္ျမင္စြာ ေဖာ္ေဆာင္နိုင္ခဲ႔သည့္ တစ္နုိင္ငံ တည္းေသာ နိုင္ငံျဖစ္ပါသည္။ သူတို႔ အျမဲေျပာေလ့ရိွေသာ စကားမွာ ကမၻာမွာ ငါတို႔သာလွ်င္ ကြန္ျမဴနစ္စနစ္ စစ္စစ္ကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေဖာ္ေဆာင္နိုင္ခဲ႔တာ ဟူသတည္း။ သို႔ေသာ္ ထိုအေၾကာင္းကိုေတာ့ ကၽႊန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္မ၀င္စားသျဖင့္ အက်ယ္ မေဆြးေႏြးလိုပါ။ သူတို႔တစ္ေတြ အာကာသ ကို ဆယ္စုနွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ပိုင္စိုးခဲ႔တာ၊ အေမရိကန္နွင့္ စစ္ေအးတိုက္ပြဲႀကီး ဆင္ႏြဲခဲ႔တာ၊ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ႀကီးကို ေအာင္ျမင္စြာ တိုက္နိုင္ခဲ႔တာေတြကေတာ့ အမ်ားသိေသာ အမွန္တရားမ်ားသာ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။
( ရုရွ နိုင္ငံ အေၾကာင္းကို စိတ္၀င္တစား ေမးျမန္းၾကသူမ်ား အတြက္ ရည္ရြယ္ တင္ျပ လုိက္ပါသည္။ သိထားၿပီးသူမ်ား၊ ကိုယ္တိုင္ႀကံဳႀကိဳက္ေနသူမ်ား နွင့္ အယူအဆ ကြဲလြဲမႈမ်ား ရိွပါက စာေရးသူ၏ အားနည္းခ်က္မ်ားသာ ျဖစ္ပါလိမ္႔မည္။ ) ကိုဥာဏ္(စက္မႈ)
Thursday, June 26, 2008
သိေစခ်င္လို႔ပါ
အဆက္ေလးၿပီးေအာင္ ဆက္ရဦးမယ္ ဆိုေပမယ့္ ဒီလအတြင္းေရးခဲ့သမွ် ပို႔စ္ေတြျပန္ ရွဳစား လိုက္ေတာ့ လားလား မနည္းေတာ့ၿပီပဲ။ ေတာ္ၾကာ ဒီဘေလာ့ဂါ အားတိုင္းယားတိုင္း ပို႔စ္ေတြ လွိမ့္တင္ေနတယ္ လုပ္ၾကမွာစိုးရေသးတယ္။ ေနာက္ရွိေသးတယ္ ကိုဥာဏ္ ေရးတဲ့ပို႔စ္ေတြ ကြ်န္ေတာ္က comment ေပးလိုက္ ကြ်န္ေတာ့္ထဲကို ကိုဥာဏ္က ေပးလိုက္နဲ႔ အခ်င္းခ်င္း ေရးၿပီး အတူေနၿပီး ေပးေနၾကေသးတယ္ ထင္မွာစိုးရေသးတယ္။ အတူတူ ဘေလာ့ေလးကို ေရးတင္ေနၾကတာဆိုေပမယ့္ သူက တစ္ေနရာ ကြ်န္ေတာ္က တစ္ေနရာမွာပါ။ တူတာက သူေရာကြ်န္ေတာ္ေရာက တစ္ၿမိဳ႕တည္းသား တစ္ေက်ာင္းတည္းထြက္ ဝါသနာတူခဲ့ၾကတာ။
ေနာက္တူတာ သူေရာကြ်န္ေတာ္ေရာ ျမန္မာနဲ႔ေဝးရာ တစ္ေနရာစီမွာ။ အတူတူစစ္သားေတြပဲ ဆိုၾကပါစို႔ ။ ဒီမွာတင္စကြဲ သြားပါတယ္။ သူမွာ သူ႕အေတြ႕ႀကဳံ ဗဟုသုတနဲ႔ သူ႔တပ္အေၾကာင္း အျပည့္အဝ ရွိထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ယူနီေဖာင္း အစိမ္းခ်င္းတူသည့္တိုင္ သူ႔တပ္ရဲ႕ ပင္မ အဓိက လုပ္ငန္းေတြ ဘာေတြလုပ္ရတယ္ ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထဲထဲဝင္ၿပီး သိမထားပါဘူး ဆိုေတာ့က တူေတာ့တူပါ၏ But မတူလည္းမတူပါခင္ဗ်ာ။ ဘေလာ့နဲ႔ပက္သက္လို႔ တစ္ခုခု အေရးတႀကီးေျပာစရာေပၚလာၿပီဆို သူက အြန္လိုင္းမရွိ ကြ်န္ေတာ္က နက္မရနဲ႔ ဘယ္လုိမွ ဆက္သြယ္လို႔မရတာ လည္း ခနခန။ ဖုန္းေခၚရေအာင္လည္း အႏွီ Oversea Call ကို သူလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို မေခၚသလို တစ္လေနမွ အိမ္ကို တစ္ခါေတာင္ ဇြတ္မွိတ္ေခၚတတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ကလည္း သူ႔ဆီကို ေတာ့ မေခၚေရးခ် မေခၚေလ။
အရင္ဘေလာ့ေလး စုေတ ငုပ္လွ်ဳိး အျဖစ္ဆိုးၿပီး ေနာက္ရက္မွာ သူပဲ ဒိုင္ခံ ျပန္လည္အစပ်ဳိး အသက္သြင္းေတာ့တာပါ။ ဒါကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ ပို႔စ္တစ္ခုအေနနဲ႔ ေနလြမ္းသူ2 ျပန္လာၿပီ မွာ ေက်းဇူးတင္ရသူ အားလုံးကုိ ေဖာ္ျပေပးခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါက်လည္း ရင္ထဲကျဖစ္ေပၚလာတာေလးေတြ ပို႔စ္တစ္ခု အေနနဲ႔ ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာေပၚ တင္ေပးခ်င္စိတ္ျဖစ္မိပါတယ္။ ခံစားရတာေလးေတြကိုပါ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္ လမ္းေၾကာင္း ေပၚကေန ေသြဖယ္သြားၿပီး ပရိတ္သပ္နဲ႔ ေနသားက်ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ရသပ်က္ယြင္းသားမွာ လုံးဝ မလိုလားလုိ႔ပါ။ ေမးလ္ ကိုယ္စီကိုယ္စီပို႔ၿပီး အားေပး အႀကံေတြေပး သိခ်င္တာေလးေတြ ေမးျမန္းၾကတဲ့ တစ္ခ်ဳိ႕ စီေဘာက္စ္မွာ ဘာမွ မထားခဲ့သူေတြရဲ႕ ဆႏၵ သူတို႔ကိုျပန္လည္ေျဖၾကားေပးတဲ့ ပို႔စ္ တစ္ခု မၾကာခင္မွာ တင္ေပးပါ့မယ္။
တကယ္ပါ။ တစ္ခါတစ္ခါဆို ကြ်န္ေတာ္ ေရးခဲ့တဲ့ မွင္ေတြ ျပန္႔ၿပီး တစ္ခ်ဳိ႕စာလုံးေတြ ဖတ္မရေတာ့တဲ့ ဒိုင္ယာရီ စာမ်က္ႏွာေလးကို ျပန္ျပန္ ဖတ္မိတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ကို အဲဒီ ေတာေတာင္ထဲျပန္ေရာက္သြားသလို ခံစားရတယ္။ ေရးခဲ့သမွ် အေၾကာင္းအရာတိုင္း ဒီမွာသာ ျပန္တင္ရရင္ ေသခ်ာတယ္ ကြ်န္ေတာ္.......................။ (နားလည္ေပးပါပရိတ္သပ္ႀကီးရယ္ ကြ်န္ေတာ္ ဒီေလာက္ထိ ခ်စ္ခဲ့တာကို) အဟဲ။ ကိုဥာဏ္ကိုယ္တိုင္ကို ကြ်န္ေတာ့္ ပို႔စ္ေတြတစ္ခ်ဳိ႕ဖတ္ဖတ္ၿပီး သူမသိတာေလးေတြ ျပန္ျပန္ေမးတတ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို သူက ဒီထက္မ်ားမ်ား တင္ဖို႔ ဇြတ္တိုက္တြန္းတယ္။ မင္းက ထမင္းစားခ်ိန္ ေဒါင္ ဆိုတာနဲ႔ ဆင္းၿပီး ကိုယ့္ႀကိဳက္တာကို ယူစားရေနရတာ။ တို႔လို ထမင္းဟင္းလည္း မခ်က္ရ ေက်ာင္းလည္း အေဝးႀကီးသြားရတာမဟုတ္နဲ႔ တဲ့ ကဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၂ ေယာက္ေပါင္းၿပီး ဒီထက္မက ေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ ေဆးက တစ္ေကာင္ရွိေသးတယ္ သူလည္း အတူတူပဲ။ ေနာက္ သုတ ရသ တစ္ခု အေနနဲ႔ သူ႕ကို အားျဖည့္ေပးဖို႔ ေျပာထားတယ္။ သူ႔စာနဲ႔သူ လုံးခ်ာလည္ေနေသးလို႔ ခ်မ္းသာေပးထားတာ။ အခါမလပ္ လာေရာက္ ဖတ္ရွဳအားေပးေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ား ဘေလာ့ဂါရပ္ဝန္းမွ အမ်ဳိးမ်ား ( အားလုံးပါတယ္ အယူေတြလြဲ မူေတြကြဲ လို႔ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ေမြးခဲ့တဲ့ ျမန္မာ အားလုံး ) မအားလပ္တဲ့ၾကားက တံခါးမလွပ္ဘဲ ဝင္ေရာက္ဖတ္ရွဳသြားသူမ်ား ၊ မ်က္စိလည္လမ္းမွား ေျခရာခ်န္ထားထြက္ခြါသြားသူမ်ားပါ မက်န္ ကြ်န္ေတာ့္ဆီေရာက္တာနဲ႔ အေႏွာင့္ယွက္မ်ားမွ ခနတာ ကင္းေဝး သြားၾကတယ္ဆိုရင္ပဲ ဝမ္းသာပီတိ ၾကည္ႏူးမိပါေၾကာင္း ............................................................................................
@@@ ေနလြမ္းသူ
Tuesday, June 24, 2008
ဒုတိယဌာေနမွ ဒုတိယေျမာက္ ေရွ႕တန္းေျမသို႔
ကက္ဥေတာင္စခန္း
ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္အထက္(၄၈၀၀) ေက်ာ္ဝန္းက်င္ ျမင့္ပါတယ္။ ဟိုးယခင္ ဗကပတို႔ ႀကီးစိုးစည္က သူတို႔လက္ေအာက္ က်ေရာက္ခဲ့လို႔ မိမိတို႔က ျပန္သိမ္းလိုက္ တစ္ခါ တရုတ္ျဖဴ အလုံးအရင္း သိမ္းပိုက္ခဲ့လို႔ ျပန္သိမ္းလိုက္နဲ႔ အခုေတာ့ ဝ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ယူၿပီးေနာက္ပိုင္း မိမိတို႔ ႀတိဂံေဒသတိုင္းရဲ႕ ေျမာက္ဖက္အက်ဆုံး စခန္းအျဖစ္ တည္ရွိေနပါၿပီ။ တပ္မေတာ္က ျပန္တိုက္ခဲ့ရတာေတြ ၾကက္ဥေတာင္၊ ပန္မေကာက္၊ ေယာင္ေခါက္၊ စတဲ့ စခန္း သိမ္းတိုက္ပြဲေတြ အေၾကာင္းကို ဗိုလ္မွဴးႀကီးေသာင္းေဝဦး စာအုပ္ ထြက္ရွိၿပီးခဲ့ပါတယ္။ ေဟာအခု ကိုနႏၵေအာင္ တပ္ခြဲကို အပိုင္ေပးလို႔ စခန္းထိုင္ရပါၿပီ။ ဒီစခန္းကို စမလာခင္ ကတည္းက မိုင္းခတ္(အေျခခ်ဗ်ဴဟာ) ဗ်ဴဟာမွဴး (သူကိုယ္တိုင္ ေကာ္ေတာင့္ဝတ္ၿပီး ဗိုလ္ေလာင္း ေတြကို စံနမူနာျပ ဆုံးမသြန္သင္ ခဲ့တ့ဲ အေနာ္ရထာတပ္ရင္းမွဴး) ႀကီးက ေသခ်ာ မွာပါတယ္။ မိမိတို႔ ျမန္မာဘက္ႏွင့္ တရုတ္ နယ္ျခား အစြန္အက်ဆုံးစခန္း။ အရင္ကတည္းက အစဥ္လာႀကီးမားခဲ့တဲ့ စခန္းတစ္ခုျဖစ္လို႔ လုံၿခံဳေရး၊ ေရွ႕တန္းစခန္း စည္းကမ္းမ်ား အထူးဂရုျပဳ လိုက္နာဖုိ႔ ဝန္းက်င္အနီးနားမွာ ဝ စခန္းကုန္းေတြ တည္ရွိေနလို႔ စစ္ေရးအသိ သတိအၿမဲရွိဖို႔ အေသးစိပ္မွာၾကားပါတယ္။
မိုင္းႏွဳံးႏွီးဘုရားႀကီးကို ရွိခိုးဦးခိုက္လိုက္တယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ဆရာႀကီးေတြစုလိုက္ၿပီး ဘယ္သူေတြ ပြိဳင့္စသြား ဘယ္လိုလုပ္ပါ၊ ေရွ႕ေနာက္ေသခ်ာ ဆက္စပ္ဖို႔ ။ နယ္ေျမက ေအးခ်မ္းတယ္ဆိုၿပီး မိမိစစ္သည္မ်ား မေပါ့ဆဖို႔ ။ ကိုယ္နဲ႔ တာဝန္ခ်ိန္းမယ့္ ေရွ႕တပ္က လာႀကိဳေပးတယ္။ လမ္းေတြ ရွဳပ္ရွပ္ခတ္ၿပီး မွားမွာစိုးလို႔။ ဘုရားႀကီးကို ေက်ာခိုင္းလိုက္တာနဲ႔ စတက္ရၿပီ။ ေတာင္ကုန္းေတြ ထိပ္တည့္တည့္ေတြမွာ အခါလူမ်ဳိးစု ရြာေလးေတြ ျမင္ေတြ႕ေနရတယ္။ အခါလူမ်ဳိးက သြားေတြ မဲနက္ေနေအာင္ တမင္လုပ္ယူထားၾကတယ္။ သြားျဖဴရင္ ေခြးနဲ႔ တူလုိ႔ပါတဲ့။ သူတို႔တကယ္ခင္ ရင္းနီး ေလးစားသူကို ေခြးသားဟင္းခ်က္ေကြ်းတဲ့ လူမ်ဳိးစုဆိုတာ အခါ လူမ်ဳိးမ်ားပဲျဖစ္ပါတယ္။ ခ်က္ေကြ်းလို႔ မစားရင္ သူတို႔ခင္မင္ သလိုမခင္ဘူးလို႔ သတ္မွတ္ခံရပါတယ္…တဲ့။ ဒါကေတာ့ ဒီေန႔ေတာင္ေပၚေန အခါလူမ်ဳိးစုတို႔ ဓေလ့ပါ။ ေခတ္မီတဲ့ အစုေတြက ၿမိဳ႕၊ ရြာေတြ ကို ေရႊ႕သြား ၾကပါၿပီ။ ေတာင္ေပၚေန အခါ တို႔ သုံးစြဲတဲ့ အဓိက ေငြေၾကး အမ်ဳိးအစားက ဟိုးေရွးေခတ္က ေငြေဟာင္းျပား(ေငြဒဂၤါးျပား)ေတြပါ။ မိုင္းခတ္ၿမိဳ႕ေပၚ ေစ်းဝယ္လာရင္ အဲဒီအျပားေတြကို က်ပ္ ေငြန႔ဲ လွယ္သုံးၾကသလို တိုက္ရိုက္လဲ သုံးစြဲၾကပါတယ္။ ေငြေဟာင္း တစ္ျပားကို ျမန္မာက်ပ္ ေငြ ၅၃၀၀ ေလာက္ရွိပါတယ္။ (ေစ်းကေတာ့ အတက္က် ေျပာင္းလဲတာ ရွိတတ္ပါတယ္)။
ေျမျပန္႔(ျပည္မ)က လာခဲ့တဲ့ ကိုနႏၵအတြက္ေတာ့ အထူးအဆန္းေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ မိုင္းခတ္ကို စေရာက္ခါစက ေစ်းထဲဆင္းၿပီး မနက္စာ သြားစားၾကေတာ့ ပိုက္ဆံရွင္းမယ္ လုပ္ေတာ့ အႀကီးဆုံးျဖစ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္က အစဥ္လာအရ ထုတ္ရွင္းမယ္လုပ္ေတာ့ ညီ ေဝၿဖိဳး(46th)က ေနေန အစ္ကိုႀကီး ဆိုၿပီး အျပား တစ္ျပားထုတ္ေပး လိုက္တယ္။ ဒါကို ဆိုင္ရွင္ကယူၿပီး ပါးစပ္ထဲ တန္းထည့္ သြားနဲ႔ ကိုက္ၾကည့္ပါေရာလား။ ၿပီးမွ ပိုတဲ့ ပိုက္ဆံျမန္မာေငြ ေထာင္တန္ ေတြပါျပန္အမ္းတယ္။ အတု အစစ္ကို သြားနဲ႔ကိုက္ၿပီး ခြဲျခားတာပါ…. တဲ့။ ေဟာကဲၾကည့္ စကားစပ္လို႔ ေငြေဟာင္းျပားအေၾကာင္း ေျပာရာကေန ဘယ္ေရာက္သြားျပန္လဲ မသိ။ ထားပါ။ စခန္းကို အသြား လမ္းကရြာတစ္ခု ကိုျဖတ္တာနဲ႔ ရြာေခါင္းေဆာင္ နဲ႔ အေဖာ္ ၃ ဦးေလာက္က လြယ္အိပ္ေလးေတြလြယ္ ဓါးကိုယ္စီလြယ္ၿပီး ဟိုဘက္တစ္ရြာအထိ လိုက္လိုက္ပို႔ေပးတယ္။ ဒါကလည္း ဓေလ့ပါတဲ့။ အိမ္တိုင္းက ေျခတံရွည္ သက္ကယ္မိုးနဲ႔ ရြာတိုင္းမွာ အေပါဆုံးက ကေလးေပါက္စနေလးေတြနဲ႔ ေခြး ေတြပါပဲ။ ေမြးထားလိုက္ၾကတာမ်ား…… ဒီေလာက္ေအးတဲ့ ေတာင္ေပၚရာသီဥတုမွာ ဘယ္ကေလးမွ ေအာက္ပိုင္းအဝတ္စား မပါၾကဘူး။ အေပၚအကၤ်ီတဲ့ အျဖစ္ပဲ ဝတ္ေပးထားၾကတယ္။ စိတ္ထဲေတာ့ ေၾသာ္ ဒီတစ္ေျမထဲမွာေနၿပီး မ်က္စိပြင့္ နားပြင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မွဳဟာ တကယ္ကို အေရးႀကီးပါလား.. လို႔။ ေျမျပန္႔ေဒသ ၿမိဳ႕မေျပာနဲ႔ ရြာေတြက ကေလးေတြေတာင္ အခုလို ေဆာင္းရာသီမွာ အေပၚေအာက္ အဝတ္စားထူထူနဲ႔။ အခုမ်ားေတာ့ တစ္လေနမွ ေရတစ္ခါေတာင္ မခ်ဳိးေပးတဲ့ ကေလးေလးေတြ ႏွပ္ေခ်းတြဲေလာင္း ဗိုက္ပူ ခ်က္ဆူေလးေတြ ေပေပေရေရေလးေတြ ……….. (ကိုယ္ေရာ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲေလ) ေတာ္ေသးတယ္ လို႔ ငါတို႔မ်ား ဒီေဒသမွာ လူလာမျဖစ္လို႔ … အဟီး ….
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။ @@@ ေနလြမ္းသူ
Sunday, June 22, 2008
ေဝဒနာအပိုင္းအစေလးမ်ား-(အပိုင္း ၇)
တတိယေျမာက္ က်ေရာက္ ေပါက္ကြဲသံက ဒီတစ္ခါ နားထဲမွာ အဆူညံဆုံး ျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ နားေတြ အူထြက္ေနတယ္၊ ေျမစေတြ ဖြာလန္က်ဲၿပီး လူကို လာစင္မွ သတိ ထားမိတယ္။ မိမိေနာက္ တည့္တည့္က ဝါးပင္စုစု အေျခမွာ က်ၿပီး ကြဲသြားတာပါတကား။ ေပါင္သလုံးခန္႔ ဝါးပင္ ၄ ပင္ေလာက္က ပ်က္ထြက္ကုန္တယ္။ ေဘးက ဒုတပ္ၾကပ္ ျမသိန္း ေသနက္ေလးပိုက္ၿပီး ေခြေခြေလး။ လက္ေမာင္းကို ကိုင္လွဳပ္ ေခၚမိေတာ့ လဲက်သြားတယ္။ ဟာ ဆရာျမသိန္းထိသြားၿပီ လို႔ ဘယ္ဘက္ကတစ္ေယာက္က ထပ္ေအာ္ပါတယ္။ တဖြဲဖြဲ ျဖတ္ေျပးသြားတဲ့ က်ည္ သံေတြၿငိမ္မွ လာစမ္းကြာ အာပီဂ်ီ ဒီကိုဆင္းလာခဲ့ ဆိုၿပီး ဒုတပ္ၾကပ္ ေကာ္ႏူး(လီဆူး)ကိုထပ္ေခၚၿပီး ေတြ႕လား ဟိုးက အပင္ေျခာက္စုစု ေနရာ ေအးအဲဒီကိုခ်ိန္ ဆိုတာနဲ႔ ပုခုံးထမ္းေလာင္ခ်ာ အသင့္ျပင္ပါတယ္။ ေဘးက ဆရာႀကီးက ဗိုလ္ႀကီး ကြ်န္ေတာ္ ပစ္မယ္ဆိုတာနဲ႔ အင္းလုပ္ဗ်ာ…. ေဖာင္း …ဂ်ိမ္း ဆို အူထြက္သြားတယ္။ ကြတ္တိပဲ။ ေျပာတဲ့ ေနရာ။ အပင္စုစုကို ခ်က္ခ်င္း ေနရာေရႊ႕လိုက္ၾကတယ္။ ကိုယ္တိုင္က ျမသိန္း ဆီက ေသနက္ကို သယ္လာလိုက္တယ္။
(၂၉.၃.၂၀၀၅)ရက္ေန႔ ညေန ၅ နာရီထိုးခါနီးမွာ ကြ်န္ေတာ့္ အခ်စ္ေတာ္ ဒုတပ္ၾကပ္ျမသိန္း ေသြးထြက္လြန္ၿပီး က်ဆုံးသြားပါတယ္။ ခြဲ-၄ ကတပ္စိတ္ တစ္စိတ္ ထပ္ခ်ပ္မကြာလိုက္ၿပီး ရွင္းေတာ့ ရန္သူတစ္ေယာက္က် ေသနက္ (အမ္-၁၆) တစ္လက္ရခဲ့တယ္။ တစ္ေယာက္ ခ်င္း လဲလိုက္ရတယ္ဆိုပါေတာ့။ ညေနတြင္းပဲ ေစာေလာကလို ေခ်ာင္းေဘးမွာ အေလာင္းေျမခ် တပ္ခြဲမွဴး နႏၵေအာင္ကိုယ္တိုင္ မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔ အမိန္႔ျပန္တမ္း ျပန္လိုက္ရတယ္။ ေၾသာ္ ကြ်န္ေတာ့္စက္သမား အရမ္းအားကိုးရတယ္ အီးလိုနဲနဲ မွဳတ္တတ္ေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ Icom ထဲမွာ ဟိုဘက္က အရာရွိ ခြဲမွဴး တို႔ စစ္ေၾကာင္းမွဴးတို႔ကို Eng လိုမွဳတ္တတ္တယ္။ မူသဲဗ်ဴဟာ G-2 ကသူ႔ကို သေဘာက်လို႔ Icom တာဝန္ခံ လုပ္ဖို႔ေခၚထားခ်င္တာ။ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္က မေပးခ်င္လို႔ ေခါင္းရမ္းခဲ့တာ။ ေတာထဲမွာ Eng လို ဘာလို႔ေျပာလဲ ေမးေတာ့ စကားဝွက္ေတြ တကူးတက သုံးစရာမလိုဘူး ဆိုပဲ။ ရန္သူက သိေနမွာေပါ့ဆိုေတာ့ ရန္သူမေျပာနဲ႔ တစ္ခ်ဳိ႕ ဆရာႀကီးေတြ အနီးနားကၾကားရင္ေတာင္ နားမလည္ဘူး ဒီေတာထဲက ေကာင္ေတြဆို ပိုဆိုး လို႔ သူကေျပာေရာ။ အဲဒီအခါမ်ား ကြ်န္ေတာ္က ေအး မင္း ထင္သလို ဒီေန႔ရန္သူက မင္းတို႔ ေရဒီယို မွာ ၾကားၾကားေနတဲ့ …..ေဒသမွာ မိုင္း သင္တန္းေတြ လက္နက္သင္တန္းေတြကို ႏိုင္ငံျခားသားေတြက သင္တန္းေပးတာကို သြားတက္ၾကတာ မ်ားၿပီဟ… တတ္တာမွ မႊတ္ ေနတာပဲ။ မင္းကိုေတာင္ အဂၤလိပ္စကားေျပာ က်ဴရွင္ျပေပးလိမ့္မယ္…. သေဘာေပါက္။
ေျမြေတာ္၊ ေၾကာင္ျပာစခန္း ဘယ္ဆီ ေနမွန္းမသိ ကိုယ့္ဆီကေတာ့ တစ္ေယာက္ေပးလိုက္ရၿပီ။ အလကားေနရင္း ဆုံးရွဳံးခဲ့ရၿပီ။ ဒီေန႔
တစ္ေနကုန္ ေၾကာေစာင္းေတြကို ခုပ္ၿပီး ျဖတ္တိုးလာလိုက္တာ ေရရွိမယ့္ေအာက္ကို ဆင္းမယ္ အလုပ္မွာ တစ္ဖတ္ကမ္း သစ္ပင္အုပ္ ကုန္းေစာင္းကေန ရန္သူက အသင့္ေစာင့္ၿပီး သမပါတယ္။ အေပၚက အပင္အုပ္မိုးမွဳမ်ားတာ အဓိကအခက္ျဖစ္ေစတယ္။ ဆိုလိုတာက သြယ္ဝိုက္ပစ္ေသနက္ေတြ ပစ္လို႔မရေတာ့ဘူး ။ ပစ္ခဲ့ရင္လဲ ကိုယ့္ေသနက္ က်ည္ဆံ ဗုံးသီးက အေပၚနီးနီး ကပ္ကပ္က အုပ္မိုးထားတဲ့ သစ္ပင္ ကိုင္းဖ်ားေတြ ကိုထိမိတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းေပါက္ကြဲ ကိုယ့္ေခါင္းေပၚျပန္ၿပီး ထီးေဆာင္းခ်လိုက္သလို ျဖစ္သြားၿပီး အကုန္ၾကြမွာေလ။ မိမိတို႔ ျဖတ္ဆင္းတဲ့ ေနရာ တည့္တည့္ကို သူတို႔ ၂ ေယာက္ေလာက္နဲ႔ အကာကြယ္ယူၿပီး လူျဖတ္ ကူး းတာနဲ႔ တရစပ္ဆြဲပါတယ္။ ဒီေနရာကပဲ ျဖတ္ဆင္းမွ ျဖစ္မွာဆိုေတာ့ မျဖစ္ေန ကုန္းကြလို႔ အကာကြယ္ ယူလို႔ ဆင္းၾကရၿပီေလ။ ေရွ႕က ပြိဳင့္တပ္ခြဲျဖစ္တဲ့ ခြဲ-၄ ကလည္း ေရွ႕မွာနားမွာပဲ သူတင္ကိုယ္တင္ ေဆာ္ေနၾကတယ္။ ရန္သူရဲ႕ အင္အားက မေန႔ကထက္ ၂ ဆပိုတိုးလာတယ္လို႔ ခန္႔မွန္း ရတယ္။ ပစ္အားက ေတာ္ေတာ့္ကို ၿမိဳင္တာသတိထားမိတယ္။ ခက္တာက ကိုယ့္ဆီက ျပန္ပစ္ဖို႔က် ပစ္ကြင္းျမင္ကြင္းက အေန အထားသိပ္မေကာင္းဘူး။ ကူးတာန႔ဲ သူကပဲ လွိမ့္ေဆာ္ေနတာ။ ကိုနႏၵနဲ႔ တပည့္ေက်ာ္ ျမသိန္း တို႔အတူျဖတ္ကူးတဲ့ အလွည့္မွာ ငွက္ေပ်ာပင္စုစုအေျခအေရာက္ ေမွာက္လဲသြားတယ္။ ဒါကို သိလိုက္တဲ့ ရန္သူက အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး ဖိပစ္ပါတယ္။ ေလာင္ခ်ာသံ တုံ တုံ ဆိုၿပီး 40 m (ေခါက္ခ်ဳိးေလာင္ခ်ာ) ၂ လုံးက တစ္ဖက္ ေၾကာေစာင္းေပၚသြားကြဲေတာ့ ေအးေဆးပဲ။ ကိုနႏၵ ကူးမယ္အလုပ္မွာ ဂ်ိမ္း ကနဲ ေပါက္ကြဲထြက္သြားတာၾကားရၿပီး ဒုတပ္ၾကပ္ျမသိန္း က်ည္ကြဲစ ထိမွန္ခဲ့တာပါ။ အခုေတာ့ အားကိုးရေသာ စစ္သည္တစ္ဦး ဆုံးရွဳံးသြားခဲ့ရၿပီ။
“သင္သည္ တပ္မေတာ္ႏွင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ငါတုိ႔ႏွင့္ေသာ္လည္း လုံးဝမွ် မသက္ဆိုင္ေတာ့ ဒီေန႔မွစ၍ ဒုတပ္ၾကပ္ျမသိန္း သင္သြားလိုရာသို႔ သြားႏိုင္ၿပီ” (အေလးျပဳလိုက္ၾကတယ္)။ ေသနက္သံေတြ မိုးေပၚေထာင္ထြက္သြားတယ္။ အိပ္တန္းရွာ ငွက္တို႔ လန္႔ပ်ံေလသလားမသိ။ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ဝန္းက မ်က္ရည္စက္ေတြ မက်ေအာင္ထိန္းရင္း…………………………………….
အဲဒီေန႔ညက ျဖစ္သလိုစားခဲ့တဲ့ ညစာတစ္နပ္ စားခ်င္စိတ္မရွိေပမယ့္ ေနာက္ေန႔ ခရီးဆက္ လွဳပ္လွဳပ္ရွားရွား သြားရဦးမွာဆိုေတာ့လည္း ဗိုက္ထဲမွာ အစာရွိမွ ျဖစ္မွာပါေလ ဆိုၿပီး တာဝန္ တစ္ခုကို ၿပီးေအာင္လုပ္တဲ့သေဘာနဲ႔ ေအးစက္မာခဲေတာင့္တင္းစျပဳေနတဲ့ ထမင္း ငွက္ေပ်ာ အူဟင္းနဲ႔ ငါးေျခာက္ဖတ္ေလး တစ္စ ႏွစ္စ ၊ ေရေႏြးၾကမ္းပူပူ တစ္ခြက္နဲ႔။
@@@ ေနလြမ္းသူ
Saturday, June 21, 2008
မထားသင့္ေသာ မာန္၊မာနေလးမ်ားရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ (ဇာတ္သိမ္း)
ညေန ေနာင္တုံကန္ေဘးက လၻက္ရည္ဆိုင္မွာ ညီငယ္ တစ္ေယာက္ ရယ္ ဆရာႀကီး၀င္းဦး တို႔နဲ႔ အတူတူ ထိုင္ရင္း ရင္ထဲမွာ ဟိုးအရင္ကတည္းက စြဲက်န္ ခံစား ေနရတဲ့အတိုင္း ရင္ဘတ္ကို ျဖစ္နင္းသြားခဲ့တဲ့ ဖိနပ္ေျခရာ ေလးေတြ ေၾကကြဲ ေဒါသေတြကို ေျပာျပေနမိပါတယ္။ ညီငယ္ကလည္း "အစ္ကို႔ေနရာမွာ ညီေလး ဆိုလည္း အဲဒီလိုပဲ ခံစားရမွာ အျပင္ သူစိမ္းမေျပာနဲ႔ ကိုယ့္ထဲကပဲ ကိုယ္ၾကမ္းတိုက္လို႔ မၿပီးေသးခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ဆီက ဗိုလ္ေလာင္း Senior တစ္ေယာက္ မျမင္မိလို႔ ျဖတ္သြားရင္ေတာင္ စိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ဳိးျဖစ္ေသးတာပဲ.. ေၾသာ္ လုပ္ရက္ ေလျခင္း နင္းသြားရက္ ေလျခင္းရယ္.. လို႔ေပါ့" တဲ့ သူတို႔က ထပ္ၿပီး ေဘးတီးသလို ေျပာေနပါတယ္.. “အခုဆို(၇)ႏွစ္ ေလာက္ေတာင္ ၾကာေပါ့ မာေရး နာေရးတုိ႔ကို ဦးစား ေပးလိုက္ပါ ေတာ္ၾကာ ကိုယ္က သမိုင္း တရားခံ ျဖစ္ေနပါဦးမယ္ အဲဒီ က်ဴတာ လား သရုပ္ျပလား မသိဘူး..သူ႔ကိုလည္း အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ေသခ်ာ ေအးေဆး ရွင္းျပ ေျပာျပ လိုက္ေပါ့ ဟိုးအရင္တုန္းက ဘယ္လိုျဖစ္ခဲ့တာပါ ဘာညာေပါ့၊ မထူးပါဘူးဗ်ာ အစ္ကိုႀကီးပါ လိုက္သြား ကြ်န္ေတာ္ပဲ တနဂၤေႏြေန႔ ေလယာဥ္ကို ေစာင့္လိုက္ေတာ့မယ္ ဆရာမေလးက မိုက္ပါတယ္ အစ္ကိုႀကီး အစအဆံုး ကူညီေပးလိုက္ပါ အားလုံးကို ျပန္ေတာင္းပန္လိုက္္” ..တဲ့... အဲလိုပါဆို။
ေဇာ္ခိုင္ တစ္ေယာက္လည္း ကိုယ္ေတြးခ်င္တာ ေတြးေနမိပါတယ္ ။ ကိုယ္တိုင္က ကမ္းရိုးတမ္းေဒသတိုင္းစစ္ဌာခ်ဳပ္ ကို ရုံး staff (G-3) အျဖစ္ေျပာင္းရေတာ့ ရန္ကုန္ ျမန္ျမန္ေရာက္ေလ ေကာင္းေလပဲ ..။ ဒီေတာ့ ။ “ကဲ လာဗ်ာ ဆရာႀကီး သူတို႔ေနတဲ့ ေနရာ သိတယ္မို႔လား ကြ်န္ေတာ္တို႔ လိုက္သြားၿပီး အက်ဳိးအေၾကာင္း တစ္ခုခု ေျပာျပခ်င္တယ္ မဟုတ္ရင္ကြ်န္ေတာ္ ေနာင္တ ဆိုတာႀကီးပါ ထပ္ရေနေတာ့မွာ” ဆိုင္ကယ္ ၂ စီးနဲ႔ သူေနတဲ့အိမ္(အေဆာင္)ေရွ႕ကို ေရာက္တာနဲ႔ မ်က္လုံးေတြက နီရဲမို႔အစ္လို႔ ငိုထားတဲ့ပံုစံနဲ႔ ဆရာမခင္မ်ဳိးေဝ တျဖစ္လဲ ေႏြးေႏြး ကိုေတြ႕တာနဲ႕ေန႔လည္က ခ်က္ခ်င္းႀကီး သူဘာလို႔ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ ရသလဲ။ ဟိုးအရင္က ၾကမ္းျပင္ကိုျဖတ္နင္းသြားတဲ့ ေျခရာအစုံနဲ႔ စိတ္ခံစားခဲ့ရ တာေတြ။ အခုလို မိဘအသဲသန္ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ မထားသင့္တဲ့ စိတ္အစြဲမ်ား။ သန္ဘက္ခါ မွာပဲ သူ႔ ေနရာကို ခ်ိန္းယူၿပီးလိုက္သြားဖို႔ ေနာက္ၿပီး အခုဒီ ညီေလး တစ္ေယာက္က မိမိ အိမ္ျပန္လို႔ရေအာင္ သူ က်န္ခဲ့ေပးမွာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေန႔လည္က ကိစၥကို ေတာင္းပန္တဲ့အေၾကာင္း..ေခါင္းထဲမွာ စီထားတဲ့အတိုင္း သူ ေျပာခ်င္သမွ် ေျပာလုိ႔ ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ေႏြးေႏြး ဆိုတဲ့ ဆရာမေလး ခင္မ်ဳိးေ၀ မ်က္ရည္ေတြ သည္းသည္း ေတြေတြ စီးက်လာပါေတာ့တယ္ "ကြ်န္မ ဗိုလ္ႀကီးတို႔ကို ေက်းဇူပဲလို႔ ေျပာရုံကလြဲလို႔ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး အခုနကပဲ ရန္ကုန္ အိမ္ကေန မမဖုန္းဆက္တယ္ ေဖေဖ အခုပဲ ဆုံးသြားၿပီ တဲ့ xxxxေဆးခန္းးမွာပဲ.." တဲ့ ေျပာရင္း ငိုရွဳိက္ေနတယ္။
“ဟာဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ ..ေႏြးေႏြး (အလဲ့လဲ့ ပါးစပ္က) ကြ်န္ေတာ္ေလ" စကားမဆုံး ခင္ သူကေျပာလာပါတယ္။ "ကြ်န္မဟိုအရင္က အရမ္း စိတ္ဆက္ခဲ့တာ အိမ္မွာ အငယ္ဆုံး သူတို႔က ေက်ာင္းဆရာမအလုပ္ကို မလုပ္ေစခ်င္ဘူး အထူးသျဖင့္ ဒီလို လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးခက္တဲ့ ေဒသမွာ တာ၀န္က်တာကို လုံး၀ ကို သေဘာမေတြ႕တာ၊ ထြက္ခိုင္းပါတယ္ ကြ်န္မက ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာကို မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ကို လုပ္လုိက္ရမွ စိတ္ေက်နပ္တတ္တဲ့ လူစားမ်ဳိး အဲဒီစိတ္မာ စိတ္္ဆက္လို႔လည္း အစ္ကို ေျပာလာတာကို ဆက္ဆက္မခံ ျပန္ေအာ္ခဲ့တာ အခု အဲဒီစိတ္ကို ဦးစားေပးလို႕ အိမ္နဲ႔ေ၀းရျခင္းရဲ႕ ရလဒ္ကို ေႏြး ေကာင္းေကာင္းသိသြားပါၿပီ ကြ်န္မ အစ္ကိုတို႔ ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ရပါတယ္ အခု ေနာက္က်ျပန္ရလည္း မထူးေတာ့ပါဘူး ေဖေဖ့ ကိုမွ အသက္ မမွီႏိုင္ေတာ့တာ DSAမွာ ေဖေဖတာ၀န္ က်တုန္းက အဲဒီ ေက်ာင္းဆင္းပဲြေတြ တိုင္းက ရက္ေတြကို မေမ့ေသးပ ါဘူး ေက်ာင္းဆင္းေတာ့မယ့္ သူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာ ေပၚကခံစားမွဳေတြ နဲ႕ ေက်ာင္းမွာ က်န္ခဲ့ရဦးမယ့္ ႏွစ္ငယ္ ဗိုလ္ေလာင္းေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြေပၚက မတူညီတဲ့ စိတ္ခံစားမွဳေတြ ေနာက္ၿပီး အဲဒီေန႔က အစ္ကိုနဲ႔ အဲလို ျပသနာ ျဖစ္ခဲ့တာကို ေဖ့ေဖ့ကို အိမ္က်ျပန္ေျပာျပေတာ့ ေဖေဖ ကြ်န္မကို ဆူေျပာေျပာတယ္..ေျပေျပ လည္လည္ ျပန္ မေျပာဘဲ ကေလးစိတ္နဲ႔ ဆက္ဆက္ ထိမခံ ျပန္ေအာ္ခဲ့လို႔တဲ့ ေဖေဖေသခ်ာရွင္းျပပါတယ္ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက တစ္ဖက္လူ ဘယ္လိုျဖစ္သြားမယ္ဆိုတာေပါ့ ..ကြ်န္မလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ခဲ့ပါဘူး ကိုယ့္အျပစ္ကို ၊ အဲဒီႏွစ္ သႀကၤန္ အၿပီးမွာေဖေဖ 2 ic ထြက္လို႔ ေျပာင္းခဲ့ၾကတဲ့ေလ။ အခု မွပဲ အစ္ကို႔ကို ကြ်န္မ အတိုးခ်ၿပီး ေတာင္းပန္ခြင့္ ရေတာ့တာ..." တဲ့ ဗိုလ္ႀကီးေဇာ္ခိုင္ တို႔ ဘာမွကို ျပန္မေျပာႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။
စာဖတ္သူအေပါင္း ၊ ဘေလာ့ဂါ ညီကိုေမာင္ႏွအေပါင္းအား အစဥ္ေလးစားလ်က္။ @@@ ေနလြမ္းသူ
မထားသင့္ေသာ မာန္၊မာနေလးမ်ားရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ
ကာလ က စစ္တကၠသိုလ္ ဗိုလ္ေလာင္း သင္တန္း အပါတ္စဥ္ (၄၁+၄၂) ေက်ာင္းဆင္းပြဲ ကာလ။ မိဘေတြကို ေအာင္စစ္သည္ အဆာင္နဲ႔ ဖက္ဆက္ ေဆာင္ေတြမွာ အိပ္ဖို႕ေနရာခ်ထား ေပးပါတယ္။ ေဇာ္ခိုင္တို႔က ေဒါက္ မတင္ရေသးတဲ့ Junior 1st year။ ေအာင္ဆန္းတပ္ခြဲ ေအာင္စစ္သည္ေဆာင္ အေနာက္ဖက္ အျခမ္း ေအာက္ထပ္ကို ၾကမ္းတိုက္တာ၀န္က်ပါတယ္. သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က တံျမက္စည္း ေသခ်ာ ေျပာင္ေအာင္ လွဲေပးၿပီးသြားတာကို အဆင္သင့္ တိုက္ရတာပါ.. စိတ္ဓါတ္ေတြကလည္း က် အိမ္နဲ႔က မခြဲစဖူး စ ခြဲ လာရခ်ိန္၊
လုပ္လိုက္ရတဲ့ fatigue ဖက္ထိပ္(စစ္သားအေခၚ) လူမွဳ၀န္ထမ္း ပင္ပန္းလိုက္တဲ့ Under Training Term ထြက္ေတာင္ ေျပးခ်င္လာၿပီ..ဒူးေထာက္လ်က္ ေရညွစ္ထားတဲ့အဝတ္(တဘက္စ)နဲ႔ ၾကမ္းတိုက္ရင္း ၿပီးခဲ့တဲ့ ၉ တန္း ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသား ဘ၀က အပူပင္မဲ့ ေပ်ာ္စရာေလးေတြ ျပန္စဥ္းစား ေနမိတယ္။ ခနေနေတာ့ "ေဖေဖ သၼီး ဒီထဲခန၀င္ၾကည့္မလို႔ " ဆိုတဲ့ အသံတစ္ခုနဲ႔အတူ ေကာင္မေလး
စကဒ္ပန္းႏုေရာင္ေလး ပန္းႏုေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ဖိနပ္ေလး ေျခေထာက္ ျဖဴျဖဴေလးမွာ Foot change ေလးနဲ႔ ေျခမ်က္စိမွာ မွည့္ေလး ၂ ခုကထင္းေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေခါင္းငုံ႔ ၾကမ္းတိုက္ေနရာေဘးကေန ျဖတ္လို႔ ေလယာဥ္၊ သေဘၤာ ေလးေတြ တင္ထားတဲ့ စင္ဘက္ကို ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားပါတယ္ ေသခ်ာေျပာင္ လက္ေအာင္ ၂ ႀကိမ္ေျမာက္တိုက္ထားတဲ့ ေနရာမွာ ဖိနပ္ရာေလးေတြ ေပက်ံသြားတာကို ဒူးေထာက္လ်က္အေနအထား ကေန ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ လိပ္ခနဲ ထြက္လာတဲ့ ေဒါသနဲ႔ အတူ ...."ေဟ့ မင္းဒီမွာငါၾကမ္းတိုက္ေနတာ မျမင္ဘူးလား မ်က္လုံးက" လို႔ ေျပာလိုက္စဥ္မွာပဲ သူက ျပန္ေျပာပါတယ္ "အဲဒါဘာျဖစ္လဲ.." တဲ့ သူက။ ေဒါသေၾကာင့္တစ္ခုခု ျပန္ေျပာမလို႔ဟန္ ျပင္ေနတုန္းမွာ အျပင္ကေန "ေႏြးေႏြး ေရသၼီး " ဆိုတဲ့အသံနဲ႔အတူ ဗိုလ္မွဴးတစ္ေယာက္ ကိုေတြ႕လုိက္ရတယ္္။ ေဒါသ ထြက္ေနလည္း မၿပီးမယ့္အတူတူေျခာက္ေသြ႕ၿပီး ေျပာင္လက္စ ျပဳေနတဲ့ ၾကမ္းျပင္ ထက္က ဖိနပ္ရာ ေတြကို ထပ္မံပြတ္တိုက္လိုက္ ပါေတာ့တယ္။ မလြယ္ပါလား။ ညက် အိပ္ယာထက္မွာ လွဲေနရင္း စိတ္ထဲမွာ ေန႔ခင္းက ေကာင္မေလးကို ေတာ္ေတာ္ ေဒါသထြက္ေနမိ ပါတယ္။ ဒူးေခါင္းေတြ ပြန္းလုမတတ္ လက္ႏွစ္ဖက္ အစုံနဲ႔႔ပြတ္တိုက္ထားတဲ့ ၾကမ္းျပင္ကို လက္ရွိတိုက္ေနဆဲ မၿပီးေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေျခေထာက္နဲ႔ လာၿပီး နင္း ေလွ်ာက္သြားတယ္ ဒီကေျပာေတာ့ သူက ေလသံက ေမာက္ေမာက္မာမာနဲ႕ျပန္ေျပာတယ္လို႔ကြာ။။။။။
2007ခုႏွစ္မတ္လ21ရက္အဂၤါေန႔
ေနရာက က်ဳိင္းတုံၿမိဳ႕၊ တပ္နယ္ရုံး၊....ဒီေဒသကေန ျပည္မ ကိုသြားမယ့္ သူ အားလုံးက ေလယာဥ္လက္မွက္ ေနရာကို (အထူးသျဖင့္ အစိုးရ၀န္ထမ္း အားလုံး) ဒီရုံးမွာ လာၿပီး Booking လုပ္မွ ရတာပါ။ အျပင္ကေန ျပန္ေရာက္လာတဲ့ ဗိုလ္ႀကီးေဇာ္ခိုင္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ အဲဒီက ဆရာႀကီး၀င္းဦး ကေျပာလာတယ္။ "ဗိုလ္ႀကီးေဇာ္ခိုင္ က တနဂၤေႏြ ေလယာဥ္နဲ႔ ေျပာင္းလိုက္လို႔ အဆင္ေျပရင္ ဒီက ဆရာမ တစ္ေယာက္က အခု ၾကာသပေတးေန႔ ဗုိလ္ႀကီး ေနရာကို အစားယူၿပီး သူလိုက္သြားခ်င္လို႔ပါတဲ့ သူ႕အေဖက အေရးေပၚ ေဆးရုံ တင္ထားရလို႔ပါ တဲ့။ ဆိုေတာ့... မိဘ က်န္းမာေရး နဲ႔ ပက္သက္ လာေတာ့လည္း အင္းေပါ့ေလ သူ႕ခရီးစဥ္ အေနနဲ႔ ကလည္း တစ္ပါတ္ေလာက္ လိုေသးတာရယ္ ၂ ရက္ေလာက္ ကြာတာ ဘာမွလည္းမျဖစ္တာေၾကာင့္.."အိုေက ကြ်န္ေတာ္ကရပါ တယ္ ေပးလိုက္ေပါ့" လို႔ျပန္ေျပာတာနဲ႔ ထိုင္ေနတဲ့အထဲက တစ္ေယာက္က "ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ရွင္"လို႔ ေျပာလာစဥ္ ေခါင္းငုံ႔ၿပီး စဥ္းစားေနတဲ့မိမိမ်က္လုံးအစုံက ေဘးက ထိုင္ေနတဲ့ တစ္ေယာက္ရဲ႕ေျခေထာက္ တစ္ဖက္က ...foot change ေလး နဲ႔အတူ ေျခမ်က္စိ တည့္တည့္က မွည့္ေလး၂ လုံး ..ဖိနပ္ကေတာ့ပန္းေရာင္မဟုတ္ ေတာ့ပါဘူး ဘ၀မွာဘယ္ေတာ့မွ ေမ့လို႔မရတဲ့ အမွတ္သား..ရင္ထဲမွာ တင္းကနဲ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ခံစားမွဳနဲ႔ အတူ "ျပန္မယ့္သူက.." လို႔ေမးလိုက္မိေတာ့ သူကိုယ္တိုင္က ေခါင္းညိတ္ျပတာနဲ႔ နာမည္ ထပ္ေမးလိုက္မိေတာ့ "ခင္မ်ဳိးေ၀" ဆိုေတာ့..အင္းမဟုတ္ေသးဘူး။ မထူးပါဘူး အရဲစြန္႔ၿပီး "အိမ္နာမည္က ေႏြးေႏြး.. လား" လို႔ ေမးလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ အံ့ၾသမွဳမ်က္ႏွာနဲ႔ "ဟုတ္ပါတယ္ ..ဗိုလ္ႀကီးက ဘယ္လို" သူ႕စကားမဆံုးခင္မွာပဲ ေဇာ္ခိုင္က လက္ကာျပၿပီး ဆရာႀကီး၀င္းဦး ကို "ကြ်န္ေတာ္ သန္ဘက္ခါေလယာဥ္နဲ႔ပဲ လိုက္မယ္သူမ်ားကို လွယ္ေပးလို႔ မျဖစ္ဘူး..စိတ္မရွိပါနဲ႔ ..ေနာ္" လို႔ ေျပာၿပီးလွည့္ထြက္ လာလုိက္ပါေတာ့တယ္။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။ @@@ ေနလြမ္းသူ
အာလူးတစ္လံုး၏ ခ်စ္ပံုျပင္
“ ဒီမွာရွင့္ ဒီမွာ အာလူးသီး ရိွလား ” ဟူေသာ အသံ စူးစူးေလး ကို ၾကားလိုက္ရလိုက္ေသာ ေမာ္စကို ေရာက္ ျမန္မာ ေတာသား ေလး ကၽႊန္ေတာ္ ေခါင္းနပန္း ၾကီးသြား၏။ ဘယ္လိုပါလိမ့္ အခန္း ေပါက္၀လာၿပီး ဘာေတြ လာေျပာေနတာလဲဟ ဟုေတြးလုိက္မိရင္း အိပ္ရာေပၚမွ အျမန္လူးလဲ ၿပီး ထလိုက္ရ၏။ ေမာ္စကို ေရာက္တာ မွ နွစ္ရက္ တစ္ပိုင္းပဲ ရိွေသးသည္မို႔ လူက အူေၾကာင္ေၾကာင္ တကယ့္ ေတာသား စစ္စစ္ ပဲရိွေသးသည္။ ရုရွစကားေတာင္ ကၽႊမ္းကၽႊမ္း က်င္က်င္ ေျပာတတ္ေသးသည္ မဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ အခန္း၀ သြားၿပီး ေသခ်ာၾကည့္ လိုက္မိေတာ့ ရုရွမ ေခ်ာေခ်ာ ေသးေသးေလး တစ္ေယာက္ ကို ေတြ႔ရ၏။
ၿပံဳးၿပံဳးေလး လုပ္ထားသျဖင့္ ျဖဴေဖြးေနေသာ သြားတက္ေလး နွစ္ေခ်ာင္းကို ရွင္းလင္းစြာ ျမင္လုိက္ရသည္။ ၀တ္ထားတာကေတာ့ အိမ္ေနရင္း ပံုစံ ည၀တ္အက်ီ ျဖစ္သျဖင့္ ဘာအခု အခံမွ မပါသည္ကို ျမန္မာ ပီပီ အံ့ၾသစြာ ၾကည့္ လိုက္မိရင္း “ အင္း ရိွတယ္ ဘာလုပ္မလို႔လဲ” လို႔ ျပန္ေမးလိုက္မိသည္။ “ ဟယ္ အေတာ္ပဲ ဒါဆို ကၽႊန္မကို အာလူးသီး တစ္လံုးေလာက္ ေပးပါလား ေၾကာ္စားမလို႔ ” ဟု ရဲတင္းစြာ ဆိုေလေတာ့၏။ ကၽႊန္ေတာ္လည္း အားနာတတ္ေသာ ျမန္မာ လူမ်ိဳးပီပီ ( ေကာင္မေလးက လွတပတေလးလည္း ျဖစ္သျဖင့္ ) “ အင္း ရပါတယ္ ယူေလ ”ဟုျပန္ေျပာလိုက္ရင္း မွ အလွဆံုး ျဖစ္မည္ ထင္ရေသာ အာလူးသီး ခပ္ၾကီး ၾကီး တစ္လံုးကို ယူေပးလုိက္ပါသည္။ ေကာင္မေလးက အၿပံဳး မ်က္နွာေလးျဖင့္ လွမ္းယူရင္း “ ေက်းဇူးပဲ ကၽႊန္မ က ရွင့္ အခန္းေဘးကေလ ကၽႊန္မနာမည္ မာရွာ လို႔ ေခၚတယ္ ရွင့္နာမည္ကေရာ ” ဟုလာမိတ္ဆက္ေနသျဖင့္ “ ကၽႊန္ေတာ္နာမည္ ကိုဥာဏ္ပါ ျမန္မာနိုင္ငံက လာတာ ” ဟု ျပန္မိတ္ဆက္ လိုက္ရသည္။ ေကာင္မေလး ထြက္သြားသည္ကို ေငးၾကည့္ ေနရင္းမွ “ တစ္မ်ိဳးပါလားဟ မရင္းနွီးပဲနဲ႔ လည္း ေတာင္းရဲတာပဲ ” ဟု အံ့ၾသစြာ ေတြးေနမိပါေတာ့သည္။
က်္သို႔ ျဖင့္ ေကာင္မေလးနွင့္ စတင္ သိကၽႊမ္းခဲ႔ရပါသည္။ ေနာက္ေတာ့လည္း မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ဟင္းခ်က္ရင္း ခဏခဏ ေတြ႔ရသျဖင့္ တစတစ ပိုမို ရင္းနွီး လာခဲ႔ေတာ့သည္။ တစ္ညေန ကၽႊန္ေတာ္ ေဆးလိပ္ေသာက္ရန္ ေကာ္ရစ္တာ သို႔ ထြက္အလာတြင္ ေကာ္ရစ္တာ လက္ရမ္းေပၚထိုင္လွ်က္ ေဆးလိပ္ဖြာေနေသာ သူမကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ “ ဟင္ မာရွာ ပါလား မင္းက ေဆးလိပ္ေသာက္ ေနတယ္ ” ဟု အံ့ၾသစြာ ဆိုမိရင္း “ ငါတို႔ ျမန္မာ နိုင္ငံမွာ ေကာင္မေလးေတြ ေဆးလိပ္မေသာက္ ၾကဘူး” ဟု ရိုးသားစြာ ေျပာလိုက္မိ၏။ ေကာင္မေလးက ၿပံဳးၿပံဳးေလး လုပ္ရင္း “ ဒါကေတာ့ ရွင္တို႔ နိုင္ငံ ကေကာင္မေလးေတြက လြပ္လပ္ခြင့္ မရိွလို႔ ေနမွာေပါ့ ၊ ကၽႊန္မတို႔က ေယာက်္ား ေတြကို မမွီခိုဘူးေလ ကိုယ္လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္လို႔ ရတယ္” ဟု ျပန္ေျပာျပန္သျဖင့္ “ အင္းေလ ဒါေတာ့ မေျပာတတ္ဘူးေပါ့ ” ဟု အသားေလး ေရွာခ်လိုက္ရ၏။ သူ႔နိုင္ငံ သူ႔လူမ်ိဳး သူ႔စရိုက္နွင့္ ဆိုေတာ့ လည္း ဟုတ္ေပမေပါ့ ဟု ေကာင္မေလး ဘက္က လိုက္ၿပီး ေတြးေပးလုိက္မိပါသည္။
ေကာင္မေလးက ေဆးလိပ္ေသးေသး ေလး တစ္လိပ္ကို လွပစြာ ေသာက္ေနရင္းမွ ေမးခြန္းမ်ားေမးလိုက္ ကၽႊန္ေတာ္ရုရွလို ေျပာရင္း မပီကလာ ပီကလာ ျဖစ္သြားလၽွ်င္ ရယ္ေမာလိုက္နွင့္ ပင္ ျမန္မာနိုင္ငံ အေၾကာင္းေတာ္ေတာ္ သိသြား၏။ “ ဒါနဲ႔ ရွင္ေျပာတဲ႔ အထဲမွာ ရွင္က မာစတာ မၿပီးမခ်င္း ဒီမွာ ေနရမယ္ဆိုေတာ့ ေလးနွစ္ေလာက္ အိမ္မျပန္ ရေတာ့ ဘူးေပါ့ ” ဟု လက္ညိုးေလး တစ္ထိုးထိုး နွင့္ ေမးလိုက္သျဖင့္ “ အင္းေလ ဘယ္လိုလုပ္ျပန္မလဲ အေ၀းၾကီးေလ ” ဟု ဘာမွ မထူးဆန္းသလို ျပန္ေျဖလိုက္ မိပါသည္။ ထိုအခါ ေကာင္မေလးက “ ဒါဆို ရွင္ ပ်င္းစရာၾကီးေပါ့ ေနာ္၊ ေမာ္စကို မွာ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွာဖို႔လိုၿပီ” ဟု မခို႔ တရို႔ေလး ျပန္ ေျပာေနသျဖင့္ “ အင္း မင္းလို လွတဲ႔ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ဆို ရင္ေတာ့ ခ်စ္သူလုပ္ခ်င္တာေပါ့ ” ဟု အတည္လိုလို ေနာက္တာလိုလို ျပန္ေျပာလုိက္မိသည္။
ေကာင္မေလးက စကားေျပာေနရင္းမွ ရြန္းရြန္းစားစား လွမ္းၾကည့္လိုက္သျဖင့္ ရုတ္တရက္ အားတက္ သြားမိေလသည္။ အလဲ႔ ရည္စားတစ္ေယာက္ေတာ့ ေကာက္ရေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႔ ဟု ေတြးလိုက္မိရင္း နည္းနည္း စိတ္ႀကီး၀င္သလုိ ျဖစ္သြား၏။ ခဏတာ အခ်ိန္ေလး အတြင္းမွာပင္ စိတ္ကူးေတြက တစ္သီ တစ္တန္းႀကီး ယဥ္မိသြားေလသည္။ထိုစဥ္ မွပင္ ေကာင္မေလး မ်က္နွာေလးက ၿပံဳးလာၿပီး “ ေအာ္ ေကာ္လ္လ်ာေရ ( သူတို႔က ထိုသို႔သာ ေခၚေလ့ရိွပါသည္) ရွင့္ကို မိတ္ဆက္ေပးရ ဦးမယ္ …အဲဒါ ကၽႊန္မရဲ႔ ခ်စ္သူေပါ့ အခု ရွင့္ေနာက္မွာ ရပ္ေနတာေလ ” ဟုေျပာလိုက္သျဖင့္ ရုတ္တရက္ ေခါင္းနပန္း ႀကီးသြားၿပီး ေနာက္ကို အလန္႔တၾကား လွည့္ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ အရပ္ခပ္ျမင့္ျမင့္ ရုရွ တစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရ၏။ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ေရာက္ေနသလဲ မသိ ။ လက္စသတ္ေတာ့ ေကာင္မေလး ရြန္းရြန္းစားစား ၾကည့္လိုက္တာက သူ႔ကို ၾကည့္တာကိုး ဟုေတြးလိုက္မိရင္း အနည္းငယ္ေတာ့ ရွက္သြားရေလသည္။ ထိုစဥ္ ေကာင္မေလးက “ သူလည္း ဒီေက်ာင္းမွာပဲတက္တာေလ ေနာက္အပတ္ဆို ကၽႊန္မ ဆီ လာေနမွာ ” ဟုေျပာရင္း သူ႔ခ်စ္သူခါးကို ဖက္ရင္း ခါးေလး လႈပ္လီ လႈပ္လဲ႔ျဖင့္ ကၽႊန္ေတာ့္ အပါး မွ ထြက္ခြာသြားပါေတာ့သည္။ ကၽႊန္ေတာ္လည္း မိုင္းဆဲဗင္း ကို အညိုးၾကီးစြာဖြာရင္း ေသစမ္းကြာ အာလူးတစ္လံုးရဲ႔ ခ်စ္ပံုျပင္က မစခင္ကတည္း က ဇာတ္သိမ္းေနပါလားဟု စိတ္ပ်က္စြာ ေတြးေနမိေလေတာ့ သတည္း။ ကိုဥာဏ္(စက္မႈ)